Κουλουράκια. Ναι, σαν αυτά απ’ τις προάλλες. Καλέ, δεν πρέπει να τα τρώμε μαζί με καφέ πριν πάμε γυμναστήριο. Όχι πως αναστέλλουν την παραγωγή και διάχυση ενδορφινών, αλλά να, μετά δεν μπορείς να τρέξεις όσο θέλεις. Ο πυλωρός είναι σφιγκτήρας βρε παιδί μου, δεν μπορεί. Το δε κάπνισμα είχε καταστρέψει το καρδιακό στόμιο. Τι να κάνει το στομάχι; Θα προσπαθήσει, αλλά πόσο;
Καλέ; Καλέ, δεν πειράζει. Έτρεξες 10 χιλιόμετρα σε κάτι παραπάνω από μία ώρα, μαζί με τα διαλείμματα γρήγορου περπατήματος και βάδην. Στα κουλουράκια θα τα χαλάσουμε τώρα; Σε λίγο θα μάς πεις ότι δεν άξιζε τον κόπο το κουλουράκι, θου φυλακή το στόματί σου! Και αύριο κουλουράκια. Απλά, να, να τα’χεις τελειώσει όοοοοοοολα 2 ώρες πριν το γυμναστήριο :-)
Σήμερα έχει λαϊκή. Ο φούρνος είναι πάνω στο δρόμο που γίνεται η λαϊκή. Αυτός ο φούρνος κάνει τα καλύτερα κουλουράκια της περιοχής. Τρελαίνομαι για κουλουράκια κι είπα να ξαναπάρω στο δρόμο απ’τη δουλειά. Είχε πολλά αμάξια σταθμευμένα παντού και, έτσι, δεν μπόρεσα να παρκάρω κι εγώ. Τελικά δεν πήρα κουλουράκια. Θα πάω αργότερα, αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία μιας και ο φούρνος είναι στο δρόμο απ’τη δουλειά για το σπίτι.
Όχι, μη μιλήσεις! Δεν θέλω. Το καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εκεί το θέμα μου; Έστω, το θέμα μας. Μην κολλάς σε λεπτομέρειες, όχι. Είπα, όχι! Γάμα την προφορά μου, λέμε! Αφού με ξέρεις καλύτερα από ό,τι εγώ τον εαυτό μου, τι το συζητάμε ακόμα;
Το facebook. Ναι, το facebook, πές μου. Μην το παίζεις cool γιατί δεν είσαι. Ένα βράδυ που το φιλαράκι σου τα’χε πιει, έβγαλε διάφορα πραγματάκια στα φόρα. Δεν είναι ανάγκη να σού πω, είμαι σίγουρος ότι ξέρεις. Μην κρύβεις κάτω από αυτό το προσωπείο την έκπληξή σου, ξέρεις ότι δεν περνάει. Ξέρουμε κι οι δύο ότι σού προκαλεί έκπληξη. Δεν περίμενες να μού είχε μιλήσει; Ούτε εγώ να μού μιλήσει. Ούτε να μού έλεγε ότι ακόμα εκεί είσαι.
Τι εννοείς “τελείωσε για μένα εκείνο το βράδυ στο αμάξι”; Σε ρώτησα; Δεν βγήκαμε σήμερα για να μού ανακοινώσεις αυτό, όχι. Λάθος σού τό’χουν ειπωμένο. Δεν ήταν αυτός ο λόγος. Ναι, οκ, η “διαπίστωση των πολύ καλών διαπροσωπικών σχέσεων”. Ράιτ. Κοίτα τώρα το μπλουζάκι που τα σπάει στη βιτρίνα και άσε με εμένα να λέω πως δεν τελείωσε τότε για εμένα.
Ναι ρε, τα λέμε. Ναι, χαλαρά. Εκείνο το ποτάκι ρε συ να πιούμε γρήγορα μόνο, μη χαθούμε. Ε, βέβαια. Αφού πέρασες εσύ όμορφα, λες να μην πέρασα εγώ; Εγώ;! Ναι ρε. Σουρ. Όποτε θες. Πες χαιρετίσματα και στο φίλο σου μοναχά. Γιατί σιγά μη σας ξαναδώμόνο τυχαία θα τον πετύχω ξανά έξω. Έγινε ρε. Ναι, τη φωτογραφία οπωσδήποτε. Μεγάλος εικαστικός, ράιτ; Δεν ξεχνάω κάτι. Α, ναι. Ευχαριστώ.
Ζούσες για να πάει 3:30 η ώρα. Η απογευματινή ζεστούλα ήταν πια παρελθόν. Μόνο λίγες μέρες τα κίτρινα, κοκκινωπά και καφετί φύλλα έπεφταν κάθετα προς το έδαφος. Όσο κάθετα μπορούν να πέφτουν εν πάση περιπτώσει. Ουφ. Και, ναι, κάθε μέρα πήγαινε 3:30. Κι έφευγες. Πότε -σπανιότερα- νότια, πότε βορειοανατολικά. Είτε μακριά, είτε ένα τσιγάρο δρόμο. Αντίστοιχα, πάντα.
Κάποιες μέρες, έφερνες στην επιφάνεια τον καινούργιο σου -και λίγο επιβληθέντα, η αλήθεια είναι- στόχο. Μιας και οι μέρες πλησίαζαν, πήγαινες στο zonar’s. Μαζί με όλους όσοι το ξανανακάλυπταν, κι εσύ. Το ανακάλυπτες. Ήταν τέτοια η ανάγκη, που, αν δεν υπήρχε, θα το εφεύρισκες. Μαζί και τους θαμώνες. Δύο, τρεις ώρες, πάντα με μελέτη. Και κλεφτές ματιές. Το κείμενο ή τις σημειώσεις από τις παραδόσεις του Γρηγοριάδη; Δεν είχε σημασία. Ή, μάλλον, δεν θα είχε σημασία.
Έπειτα, ταξίδεψες. Επικράτησες στη θάλασσα. Κατά κράτος. Το χαρτί σε ένα πορτ μπαγκάζ ακόμα, αλλά επικράτησες. Αυτό μετράει. Διάβασες λιγουλάκι μόνο. Πριν τη δεδομένη επιτυχία, το ένα χαμόγελο μετά το άλλο. Ένα το άρπαξες και μαζί σου. Και τού έδειξες τόσο τα ταξίδια, όσο και τη θάλασσα. Έζησες ακριβώς ένα καλοκαίρι μαζί του. Μετά, σταμάτησε. Δεν πρόλαβες να τού πεις “ρε μαλάκα, χίλια συγγνώμη αλλά άλλο εννούσα. πάμε πάλι απ’την αρχή;” Είχε μπουχτίσει.
Δεν πειράζει. Ή, μάλλον, αποφάσισες ότι δεν πειράζει. Συνειδητά. Το ένα τσιγάρο δρόμος έγινε πολύς δρόμος. Χωρίς τσιγάρο. Το 3:30 έγινε 2:30. Μπορείς πια να ζεις και χωρίς τα τραγούδια που αποθέωνες όταν ανακάλυπτες. Ολίγον λυπημένος, το δίχως άλλο. Σαστισμένος, καλύτερα. Μέχρι να δεις προς τα πού οδεύεις.
Μαρή Λιλίκα, έβγα μαρή ξανά απ’ την κοσμάρα σου την ψεματιάρα
και τα ναρκωτικά στα χέρια σου τα είδα, ε;!
Μπορείς κι έτσι να αναπνεύσεις
μα πράμα πια δεν κατάλαβες τόσον καιρό;
Σε κάθε στραβοπερπάτημά σου,
κάθε πόλη και κάθε -ας την πούμε- σκέψη σου
θα’μαι η ξεναγός σου
Σε κάθε δρόμο και κάθε σκηνή που κάμεις
κάθε μέρος που μάς πρήζεις ότι δεν έχεις πάει,
έννοια σου και δεν πήρα τζάμπα το πτυχίο της ξεναγού
Λιλίκα, ξέρεις, υπάρχουν και τα τρελοκομεία
κάθε τρελός κι η μοίρα του
δεν είν’ τα ράσα που κάνουν τον παπά
διώξ’ την κωλομέδουσα απ’την κεφάλα σου πια
Λιλίκα, θα τήνε βρούμε τη λύση ρε μανάρι
χώσε τους φόβους σου ξανά πίσω
και δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη να δεις τι σκιάχτρο που’γινες
ούτε ο jirashimosu δηλαδή δεν έχει περιγράψει τόσο λευκό
Έλεος, δηλαδή, Λιλίκα!
Οι AaRON, πριν εξαφανιστούν, φρόντισαν να μάς προμηθεύσουν με μουσική και βίντεο για σκέψη. Κι ο jirashimosu με τη γνώση.
Κάποιες από τις μικρότερες νύχτες του χρόνου βρίσκουν τη Νατάσα Μποφίλιου και την παρέα της, το Θέμη Καραμουρατίδη και το Γεράσιμο Ευαγγελάτο, να κρύβουν το γκρίζο της Αθήνας πίσω από γνώριμες πια μελωδίες. Για τις 24/6, οπότε 2500 φίλοι της Νατάσας την απόλαυσαν στην Τεχνόπολη σε μία φαντασμαγορική συναυλία, οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους. Ακολουθεί το Αττικό Άλσος απόψε, Πέμπτη 9/7, ενώ στις 22/7 η σκυτάλη δίνεται στις Μοίρες Ηρακλείου, στις 5/9 στην Παραλία Αγίου Νικολάου Αρτέμιδος και στις 14/9 στο Ίλιον. Εκτός των τραγουδιών της με τον αυθεντικά ευθύ στίχο, η Νατάσα Μποφίλιου ερμηνεύει σειρά τραγουδιών από το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο με το μοναδικό συνδυασμό γλυκύτητας και τσαμπουκά στη φωνή.
Η νέα σεζόν δεν θα αφήσει κανέναν να πλήξει. Τα live της Νατάσας στο Σταυρό του Νότου, κάτι τελείως νέο και δυναμικό, λίγα μόνο θα έχουν να κάνουν με οτιδήποτε έχει παρουσιάσει η Νατάσα έως τώρα. Παράλληλα, ετοιμάζεται το νέο της cd, που θα κυκλοφορήσει την προσεχή άνοιξη. Κι όποιος δεν είναι για μεγάλες περιπέτειες, το σεβόμαστε. Παρ’ όλα αυτά, ο Γεράσιμος, ο Θέμης κι η Νατάσα μας προ(σ)καλούν…
Από σόι. Καλό. Με τα 日本語 της και το 三味線 της, η Γιώτα δεν είχε λόγο να ανησυχεί για το μέλλον της. Άλλωστε, τής το είχαν τάξει κι οι Illuminati. Θα πήγαινε καλά.
Το λες-δεν το λες σόι. Αδιάφορο. Σπίρτο, ο Everhard χαρακτηριζόταν από τη διάθεση για άμεση εξυπηρέτηση ανά πάσα στιγμή. Τις γλώσσες του, κι άλλες.
Γνωρίστηκαν νωρίς. Τότε, όντως, ήταν νωρίς. Και οι δύο τα ήθελαν όλα. Άλλωστε ο κτήτορας στο γυμνάσιο τίποτα. Μέχρι που το τίποτα έγινε τπτ και το όλα έγινε olo. Η Γιώτα πουλήθηκε. Με τον καιρό ξεχάστηκαν. Λησμονήθηκαν. Αλλά ποτέ δεν πλήγωσαν, ούτε πληγώθηκαν. Άλλωστε, η Γιώτα είχε δρόμο μπροστά της.
Όχι, μη μιλήσεις! Δεν θέλω. Το καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εκεί το θέμα μου; Έστω, το θέμα μας. Μην κολλάς σε λεπτομέρειες, όχι. Είπα, όχι! Γάμα την προφορά μου, λέμε! Αφού με ξέρεις καλύτερα από ό,τι εγώ τον εαυτό μου, τι το συζητάμε ακόμα;
Ζούσες για να πάει 3:30 η ώρα. Η απογευματινή ζεστούλα ήταν πια παρελθόν. Μόνο λίγες μέρες τα κίτρινα, κοκκινωπά και καφετί φύλλα έπεφταν κάθετα προς το έδαφος. Όσο κάθετα μπορούν να πέφτουν εν πάση περιπτώσει. Ουφ. Και, ναι, κάθε μέρα πήγαινε 3:30. Κι έφευγες. Πότε -σπανιότερα- νότια, πότε βορειοανατολικά. Είτε μακριά, είτε ένα τσιγάρο δρόμο. Αντίστοιχα, πάντα.
