Πώς λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε» (, αλήθεια;)

Είπα να δώσω την ευκαιρία και στη Μεσόγειο να με αλώσει. Γιατί στην αγάπη ρίχνομαι με τα μούτρα σαν μαλάκας ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος από παντού.

Χριστούγεννα και οι προσταγές των καιρών στρέφουν την αναζήτηση -τόσο πειστικά που θαρρείς πως ο ίδιος το’ χεις επιλέξει- σε φεγγερά μονοπάτια. Η παράξενη αίσθηση της Αθήνας έκανε το Δεκέμβριο να μοιάζει, σχεδόν με Απρίλη άλλων χωρών· ίσως γι’ αυτό να υπήρχε και αυτή η πλήρως ετεροχρονισμένη στα σε αυστηρά πλαίσια, πλέον, βαλμένη, νοοτροπία μου. Κοιτούσα το ξένο κείμενο και, την ίδια στιγμή, το δικό μου κείμενο, βορά άλλοτε σε εφήμερα λάγνα μάτια, τύγχανε ανάγνωσης από ένα ζευγάρι μάτια λίγο πιο βορειοδυτικά μου.

Ακολούθησε, την επόμενη μέρα, συζήτηση σχετικά με την επικοινωνία. Είναι, αλήθεια, ευκολότερο, να βρει κανείς την απόλυτη επικοινωνία με κάποιον που έχει την ίδια μητρική γλώσσα με εσένα ή όχι; Εγώ πίστεψα πως όχι.

Η άφιξη ως δεύτερος είναι πολύ σκληρή. Τα 300 μίλια απόσταση με μία θάλασσα και μία Συνθήκη ανάμεσα μπορεί να φαντάζουν περισσότερα αλλά δεν με φόβισαν. «Έρχεσαι πρώτος σε επικοινωνία αλλά δεύτερος σε χρόνο» ήταν τα πιο απλάσκληρά λόγια που είχα ακούσει ως τότε. «Μα… μα, θα έρχομαι. Θα έρχομαι κάθε Σαββατοκύριακο!», σκεφτόμουν. Η σκέψη μούδιαζε καθώς το λεκτικό μήνυμα περνούσε τους επιτηδευμένα οχυρωμένους ηθμούς μου. Την επόμενη μέρα, μετά το πρώτο και τελευταίο φιλί, η βόλτα μέσα από σκιερά και άφεγγα περάσματα μού θύμιζε πως μάλλον μαδούσα πολύ περισσότερο γιασεμί επάνω στα αχανή σεντόνια όταν έλεγα, για πρώτη φορά, «δηλαδή τώρα τι να σού πω; ότι έχω πάθει την πλάκα μου μαζί σου;»

Προσπάθεια φίμωσης των ελληνικών blogs;

Αν και το παρόν blog δεν ασχολείται ιδιαίτερα με την πολιτική πραγματικότητα, αν και δεν ιδιωτεύει, κρίνεται σκόπιμη η αναδημοσίευση του παρακάτω post από το preza-tv:

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ ΠΡΟΣ BLOGGERS: Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΟΓΟΚΡΙΝΕΙ ΤΑ BLOGS — ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!

from ΠΡΕΖΑ TV © by ΠΡΕΖΑ TV

Η υπόθεση του press-gr ήταν μάλλον η αρχή του τέλους για την ελευθεροτυπία των blogs στην Ελλάδα. Με το πρόσχημα της προστασίας των πολιτών, η Ελληνική Κυβέρνηση ετοιμάζει νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο τα blogs θα υπάγονται και θα δίνουν αναφορά στο ΕΣΡ ενώ, παράλληλα, όλοι οι bloggers θα είναι υποχρεωμένοι να γράφουν στην κεντρική τους σελίδα το όνομα του βασικού διαχειριστή… Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει και ο Ε.Τ.: “Πρώτον, οι διαχειριστές των blogs ενημερωτικού χαρακτήρα θα έχουν την ευθύνη να αναγράφουν στην κεντρική ιστοσελίδα τον κατά νόμο υπεύθυνο του blog. Δεύτερον, το νομοσχέδιο επιφυλάσσει στα αδικήματα που τελούνται μέσω των blogs προβλέψεις ανάλογες με αυτές του νόμου περί Τύπου. Τρίτον, διευκολύνεται η πρόσβαση των διωκτικών αρχών στα ηλεκτρονικά ίχνη ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης. Τέταρτον, το ΕΣΡ αποκτά δικαίωμα παρέμβασης σε περίπτωση που οι χρησιμοποιούμενες φωτογραφίες ή το audio και video υλικό που αναρτάται σε κάποιο blog δημιουργούν ζητήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του.

Το preza-tv συνεχίζει το μήνυμά του προτρέποντας τους Έλληνες bloggers αφενός να μην αφήσουν κάτι τέτοιο να συμβεί και αφετέρου να διαδώσουν το μήνυμα.

ΠΡΕΖΑ TV
25-2-2008

Ο επιδήμιος συμφωνεί απόλυτα με το σκεπτικό του preza-tv και θεωρεί ότι, αν αληθεύουν οι εικασίες περί νέου νομοσχεδίου της κυβέρνησης για τον οποιουδήποτε είδους έλεγχο των ελληνικών blogs, αυτό αποτελεί βάναυση καταπίεση των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών στην ελεύθερη έκφραση.

Και μια απορία: έστω Ελληνομαθής πολίτης Μποτσουάνας με πρόσβαση σε υπολογιστή και στο διαδίκτυο που ενημερώνεται για τα γεγονότα στην Ελληνική Δημοκρατία και αναρτά blog σε διεθνή πάροχο διαδικτύου, έστω blogspot (Google Inc, USA). Σε ποιον είναι υπόλογος για τις, πιθανώς, εύλογες απορίες του;

Όπου Toronto, βάλτε Αθήνα :-)

Πριν γίνουν δύο

Στην αρχή ήταν τέσσερις. Ο ένας είχε βρει τον άλλον μέσω internet αλλά δούλευαν στον ίδιο οργανισμό. Έτσι ήρθε σε επαφή και με την τρίτη, που επίσης δούλευε εκεί, αλλά και με την τέταρτη, που έμενε στο ίδιο σπίτι με τον δεύτερο. Ο δεύτερος έφυγε, η τρίτη φεύγει και μένουν ο πρώτος και η τέταρτη, σαν τη μικτή ομοιοκαταληξία της κυρίας Αφροδίτης στο 7ο δημοτικό σχολείο Κερατσινίου. Αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα στις κοινωνίες των expats;