Δημοσιεύθηκε από epidemios στο Μαρτίου 30, 2008
Σε δεκατρία λεπτά η ώρα αλλάζει.
Με ρωτάει γιατί δεν γράφω σε άλλη γλώσσα. Η ποιότητα της σύνδεσης δεν είναι καλή. Η προφορά του στα ελληνικά είναι, όπως κάθε ισπανόφωνου.
Σε εννέα λεπτά η ώρα αλλάζει.
“Δε φεύγω αν δε φύγουμε μαζί”. Οι στίχοι μοιάζουν απογυμνωμένοι από το νόημά τους τραγουδημένοι έτσι. Ίσως αν άκουγα την κιθάρα να άλλαζα γνώμη. Περίμενα κάτι περισσότερο απογυμνωμένο συναισθηματικά, όχι ένα τραγούδι.
Σε τέσσερα λεπτά η ώρα αλλάζει. Καπνίζω πολύ.
“Κάποτε είχε γράψει κάποιος κάτι για μένα”. “Καταλήξαμε να στεκόμαστε και να φιλιόμαστε στην Αγορά των Λουλουδιών”. Πρέπει να γράψω;
Σε δύο λεπτά η ώρα αλλάζει. Στο iTunes παίζει “η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει”.
Θα σε ξαναβρώ μπρος μου; Θα ραγίσει το φως του ήλιου; Θα αλλάξει κάτι;
Σε ένα λεπτό η ώρα αλλάζει.
Θεέ μου, τι πάω να κάνω μόνος μου εκεί πέρα; οκ, έχω σχεδόν τέσσερις εβδομάδες να το σκεφθώ, αλλά μήπως να το ξανασκεφθώ; Μήπως μού αρέσει απλώς η διαδικασία, το ταξίδι, και για την Ιθάκη δεν τρελαίνομαι κι όλας; Μήπως δεν την βλέπω καν σαν Ιθάκη; Δεν ξέρω, κάτι πρέπει να αλλάξει.
Απόψε δεν υπήρξε 2πμ. Η Ώρα άλλαξε.
Δημοσιεύθηκε στο ο ρομαντισμός μάς έφαγε | 2 σχόλια »
Δημοσιεύθηκε από epidemios στο Φεβρουαρίου 28, 2008
Είπα να δώσω την ευκαιρία και στη Μεσόγειο να με αλώσει. Γιατί
στην αγάπη ρίχνομαι με τα μούτρα σαν μαλάκας ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος από παντού.
Χριστούγεννα και οι προσταγές των καιρών στρέφουν την αναζήτηση -τόσο πειστικά που θαρρείς πως ο ίδιος το’ χεις επιλέξει- σε φεγγερά μονοπάτια. Η παράξενη αίσθηση της Αθήνας έκανε το Δεκέμβριο να μοιάζει, σχεδόν με Απρίλη άλλων χωρών· ίσως γι’ αυτό να υπήρχε και αυτή η πλήρως ετεροχρονισμένη στα σε αυστηρά πλαίσια, πλέον, βαλμένη, νοοτροπία μου. Κοιτούσα το ξένο κείμενο και, την ίδια στιγμή, το δικό μου κείμενο, βορά άλλοτε σε εφήμερα λάγνα μάτια, τύγχανε ανάγνωσης από ένα ζευγάρι μάτια λίγο πιο βορειοδυτικά μου.
Ακολούθησε, την επόμενη μέρα, συζήτηση σχετικά με την επικοινωνία. Είναι, αλήθεια, ευκολότερο, να βρει κανείς την απόλυτη επικοινωνία με κάποιον που έχει την ίδια μητρική γλώσσα με εσένα ή όχι; Εγώ πίστεψα πως όχι.
Η άφιξη ως δεύτερος είναι πολύ σκληρή. Τα 300 μίλια απόσταση με μία θάλασσα και μία Συνθήκη ανάμεσα μπορεί να φαντάζουν περισσότερα αλλά δεν με φόβισαν. «Έρχεσαι πρώτος σε επικοινωνία αλλά δεύτερος σε χρόνο» ήταν τα πιο απλάσκληρά λόγια που είχα ακούσει ως τότε. «Μα… μα, θα έρχομαι. Θα έρχομαι κάθε Σαββατοκύριακο!», σκεφτόμουν. Η σκέψη μούδιαζε καθώς το λεκτικό μήνυμα περνούσε τους επιτηδευμένα οχυρωμένους ηθμούς μου. Την επόμενη μέρα, μετά το πρώτο και τελευταίο φιλί, η βόλτα μέσα από σκιερά και άφεγγα περάσματα μού θύμιζε πως μάλλον μαδούσα πολύ περισσότερο γιασεμί επάνω στα αχανή σεντόνια όταν έλεγα, για πρώτη φορά, «δηλαδή τώρα τι να σού πω; ότι έχω πάθει την πλάκα μου μαζί σου;»
Δημοσιεύθηκε στο ο ρομαντισμός μάς έφαγε | 1 σχόλιο »
