Et voici les resultats du vote métropolitain

Metropolis news weekend, σελίς 33.

http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_weekend_33/32

Λιλίκα

Μαρή Λιλίκα, έβγα μαρή ξανά απ’ την κοσμάρα σου την ψεματιάρα
και τα ναρκωτικά στα χέρια σου τα είδα, ε;!
Μπορείς κι έτσι να αναπνεύσεις
μα πράμα πια δεν κατάλαβες τόσον καιρό;

Σε κάθε στραβοπερπάτημά σου,
κάθε πόλη και κάθε -ας την πούμε- σκέψη σου
θα’μαι η ξεναγός σου
Σε κάθε δρόμο και κάθε σκηνή που κάμεις
κάθε μέρος που μάς πρήζεις ότι δεν έχεις πάει,
έννοια σου και δεν πήρα τζάμπα το πτυχίο της ξεναγού

Λιλίκα, ξέρεις, υπάρχουν και τα τρελοκομεία
κάθε τρελός κι η μοίρα του
δεν είν’ τα ράσα που κάνουν τον παπά
διώξ’ την κωλομέδουσα απ’την κεφάλα σου πια

Λιλίκα, θα τήνε βρούμε τη λύση ρε μανάρι
χώσε τους φόβους σου ξανά πίσω
και δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη να δεις τι σκιάχτρο που’γινες
ούτε ο jirashimosu δηλαδή δεν έχει περιγράψει τόσο λευκό

Έλεος, δηλαδή, Λιλίκα!

Οι AaRON, πριν εξαφανιστούν, φρόντισαν να μάς προμηθεύσουν με μουσική και βίντεο για σκέψη. Κι ο jirashimosu με τη γνώση.

Λευκές νύχτες

Νατάσα Μποφίλιου

Κάποιες από τις μικρότερες νύχτες του χρόνου βρίσκουν τη Νατάσα Μποφίλιου και την παρέα της, το Θέμη Καραμουρατίδη και το Γεράσιμο Ευαγγελάτο, να κρύβουν το γκρίζο της Αθήνας πίσω από γνώριμες πια μελωδίες. Για τις 24/6, οπότε 2500 φίλοι της Νατάσας την απόλαυσαν στην Τεχνόπολη σε μία φαντασμαγορική συναυλία, οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους. Ακολουθεί το Αττικό Άλσος απόψε, Πέμπτη 9/7, ενώ στις 22/7 η σκυτάλη δίνεται στις Μοίρες Ηρακλείου, στις 5/9 στην Παραλία Αγίου Νικολάου Αρτέμιδος και στις 14/9 στο Ίλιον. Εκτός των τραγουδιών της με τον αυθεντικά ευθύ στίχο, η Νατάσα Μποφίλιου ερμηνεύει σειρά τραγουδιών από το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο με το μοναδικό συνδυασμό γλυκύτητας και τσαμπουκά στη φωνή.

Η νέα σεζόν δεν θα αφήσει κανέναν να πλήξει. Τα live της Νατάσας στο Σταυρό του Νότου, κάτι τελείως νέο και δυναμικό, λίγα μόνο θα έχουν να κάνουν με οτιδήποτε έχει παρουσιάσει η Νατάσα έως τώρα. Παράλληλα, ετοιμάζεται το νέο της cd, που θα κυκλοφορήσει την προσεχή άνοιξη. Κι όποιος δεν είναι για μεγάλες περιπέτειες, το σεβόμαστε. Παρ’ όλα αυτά, ο Γεράσιμος, ο Θέμης κι η Νατάσα μας προ(σ)καλούν…

Μαραίνοντας χασμωδίες

Έκθλιψη του έψιλον, δάσυνση του ταυ. Ούτως, σώματα δύο έσσονται εις σάρκαν μίαν. Πέντε ημέρες. Λίαν δασείες.

Ανομοίωση του θήτα στο ψιλό ταυ. Τρίχες, σε τίποτα όμοιες. Τόσο δασείες όσο και στιλπνές.

Κράση του διφθόγγου ‘αι’ με το αρχικό φωνήεν ‘α’. Καγαθός. Κορωνίδα στο κεφάλι της γυναικός του.

Αφομοίωση. Είτε απλή, είτε με περαιτέρω απλοποίηση δύο όμοιων συμφώνων. Έστειλα. Στην Πελοπόννησο.

Δεν κράτησε παραπάνω. Ούτε ο χαρακτηρισμός. Άλλωστε η ηλικία δεν το επέτρεπε. Έφυγε ως δεύτερο πακέτο. Και δεν ξαναγύρισε μετά το πενθήμερο.

Όταν η Γιώτα γνώρισε τον Everhard

Από σόι. Καλό. Με τα 日本語 της και το 三味線 της, η Γιώτα δεν είχε λόγο να ανησυχεί για το μέλλον της. Άλλωστε, τής το είχαν τάξει κι οι Illuminati. Θα πήγαινε καλά.

Το λες-δεν το λες σόι. Αδιάφορο. Σπίρτο, ο Everhard χαρακτηριζόταν από τη διάθεση για άμεση εξυπηρέτηση ανά πάσα στιγμή. Τις γλώσσες του, κι άλλες.

Γνωρίστηκαν νωρίς. Τότε, όντως, ήταν νωρίς. Και οι δύο τα ήθελαν όλα. Άλλωστε ο κτήτορας στο γυμνάσιο τίποτα. Μέχρι που το τίποτα έγινε τπτ και το όλα έγινε olo. Η Γιώτα πουλήθηκε. Με τον καιρό ξεχάστηκαν. Λησμονήθηκαν. Αλλά ποτέ δεν πλήγωσαν, ούτε πληγώθηκαν. Άλλωστε, η Γιώτα είχε δρόμο μπροστά της.

Οδοιπορικό στην καθ’ημάς (Μέση) Ανατολή (μέρος Ι)

Ahlan wa salan! “Καλωσήλθατε” σε αυτή την απίστευτα φιλόξενη γωνιά του κόσμου. Όχι τόσο στα ΗΑΕ, δηλαδή, αλλά στην Ιορδανία και τη Συρία. Από τους 12-15 βαθμούς του Αμστελόδαμου στους >30C της Δουμβάης τα ξημερώματα και, από εκεί, στην ομορφιά. Όσοι πιστοί, ακολουθήστε:
Αν δεν μού έλεγαν πού είναι αυτό το τοπίο, θα ψήφιζα πως είναι στην Κρήτη. Η μικρή πόλη της Ατζλούν, λοιπόν, στην άκρως μεσογειακή ΒΔ Ιορδανία:

Η βλάστηση στους γύρω λόφους, βοηθούντος και του υψομέτρου, παραπέμπει στην -κοντινή- Μεσόγειο:

Στη γειτονική Γέρασσα, ο ήλιος χτυπάει ακόμα τα μάρμαρα.

και, κάπου εκεί, το νέο συναντάει το παλιό:

Η ζέστη δεν είναι μεν έντονη στο Αμμάν, αλλά η έκθεση στον ήλιο δεν είναι ό,τι καλύτερο το μεσημέρι. Ρωτήστε και τον κ. Σβέρκο:

Στο φόντο, το πάντα χαοτικό “downtown” (sic!) Αμμάν:

Το υπόλοιπο 80% της χώρας, η έρημος ουσιαστικά, σε καλούσε. Τι να σού πει κι η Ολλανδία με τα 1, 2, άντε 7 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας; Αφήνουμε πίσω το μεσογειακό τοπίο των 800 μέτρων και κατηφορίζουμε κάτι παραπάνω από 1200μ -υψομετρικά- για την κοιλάδα του Ιορδάνη και τη Νεκρά Θάλασσα. Ο δρόμος δικός μας:

Άφιξη στον Ιορδάνη. Αριστερά η Παλαιστίνη (με τις ισραηλινές σημαίες παρούσες σε κάθε κτίριο):

Ανασκαφές στο σημείο όπου βαφτίστηκε ο Ιησούς σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, στη Βηθανία “πέρα του Ιορδάνη”:

Άφιξη στη Νεκρά Θάλασσα και το νερό αποθέτει το περιεχόμενό του σε κάθε ευκαιρία:

Το μόνο πράγμα που μπορεί να κολυμπήσει στη Νεκρά Θάλασσα είναι κάποιοι χαζοχαρούμενοι τουρίστες *grin*, ενώ πας επίδοξος αυτόχειρας πρέπει να είναι εφοδιασμένος με γαϊδουρινή υπομονή. Και να θες, δεν βουλιάζεις. Κολυμπώντας με φόντο την Παλαιστίνη:

Η νηνεμία επιτρέπει στις ιορδανικές ακτές να αντικατοπτρίζονται:

Σύντομα, η συνέχεια.

Όπου Toronto, βάλτε Αθήνα :-)

"Δεν πληρώνω φόρους, άρα υπάρχω"

Ξεκίνησαν ήδη οι ζέστες. Ξέρετε, αυτές οι πρώτες ζέστες του Μαΐου που περπατάς, είσαι σχετικά καλά όταν φυσάει λιγάκι αλλά μετά μπαίνεις μέσα σε κλειστό χώρο και χύνεις ποτάμια ιδρώτα. Ο καιρός δεν αστειεύεται, πόσο μάλλον η ζέστη (!)

Απόγευμα Τρίτης και ένας φίλος από τη Φινλανδία, ο Νικόδημος, βρίσκεται στην Αθήνα.
- Is it hot for you, too?
- Oh yes, it is!

Τι να τον κάνουμε τον άνθρωπο, τον πάμε για καφέ στο Θησείο.
- It is nice in the shade there, we can have some frappé and relax. See these fans? They spray water in front of them so that it evaporates and cools down the atmosphere a bit.
- Oh, lovely!

Ανταλλάξαμε φιλοφρονήσεις για την Ακρόπολη, Φινλανδούς οδηγούς F1 και τους Lordi (γνωρίζει και τον drummer τους ο Νικόδημος) και καθήσαμε σε ένα γωνιακό καφέ στον πεζόδρομο, αυτό που έχει κίτρινες τέντες με ονομασίες μπίρας. Ήρθαν και άλλοι δύο φίλοι. Ήπιαμε δύο ποτήρια παγωμένο τσάι, τρεις φραπέ (ο ένας με Bailey’s) και έναν φρέντο. Ο Νικόδημος έφαγε και μία αραβική πίτα. Κατά τις 6μμ, είπαμε να φύγουμε σιγά σιγά.

- Τον λογαριασμό παρακαλώ.
- Είναι 27 ευρώ.
(ρε συ, απόδειξη να πάρουμε, λέμε οι Έλληνες φίλοι)
- Μάς φέρνετε και την απόδειξη; (έπρεπε να την ζητήσουμε, μιας και δεν ήταν καθόλου αυτονόητο να την έχουν ήδη κόψει και να την έχουν αφήσει στο τραπέζι μας)
- Δεν λειτουργεί το ταμείο.
- Τι εννοείτε πως δεν λειτουργεί το ταμείο “αυτή την ώρα”;
- Το λειτουργούμε αργότερα.
- Για ποιο λόγο;
- Έτσι γίνεται, το αφεντικό τα κανονίζει αυτά.
- Δεν το καταλαβαίνω.
- Τι να σάς πω…
- Θα ήθελα να μάς φέρετε την απόδειξη.
- Θέλετε απόδειξη;
- Ναι…

Η απόδειξη ήρθε και είχε όντως σωστή ώρα. Αφού πληρώσαμε, την έσκισα και την πέταξα. Φεύγοντας, οι πορτιέρηδες, χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι το γεγονός, μάς χαιρέτησαν και μάς ευχαρίστησαν.

Πορτιέρης: Ευχαριστούμε, καλό απόγευμα.
Εγώ: Επίσης. Αν και βλέπω ότι δεν κόβετε αποδείξεις.
Φίλη: Μπορεί να σάς κάνουν κανέναν έλεγχο.
Εγώ: …σύντομα!
Πορτιέρης: Τι να σάς πω βρε παιδιά, αυτά τα κανονίζει το αφεντικό!

Ο Φινλανδός παραρηρούσε τη συζήτηση και είχε καταλάβει πάνω-κάτω τι γινόταν. Είδε με τα μάτια του για ποιο λόγο, ενώ οι Έλληνες δεν έχουν απίστευτα οικονομικά προβλήματα ως λαός, το κράτος έχει. Πιο μετά, εξήγησα το περιστατικό σε έναν φίλο που δουλεύει στην ΕΡΤ:

- Άσε ρε, τσαντίστηκα σήμερα με μία καφετέρια που δεν έκοβε αποδείξεις.
- Έλα ρε, εσύ δεν έχεις φοροδιαφύγει ποτέ;
- Όχι! Είμαι μισθωτός και, στο κάτω κάτω, δεν είναι αυτοσκοπός μου!
- Ο πατέρας σου δεν είχε φοροδιαφύγει ποτέ;
- Όχι, παρομοίως!
- Ρε συ, και νομίζεις ότι θα αλλάξεις τίποτα; Έκανες τόση φασαρία για αυτό το λόγο;

Με αυτά και με αυτά, έγινα και πάλι εγώ ο μ#$%^#$ που πιστεύει ότι οι πολίτες έχουν δύναμη, απλά δεν το έχουν καταλάβει σε αυτή τη χώρα. Νοοτροπία είπατε;

Νέλλη

«Νέλληηηη! Έλα εδώ!». Μπα, καμία απάντηση, όπως συνήθως… «Νέλληηηηηηηηηη! Τσακίσου επιτέλους, θα αργήσουμε!». Μπα, φωνή βοώντος… Η ώρα είχε περάσει και η Νέλλη έκανε, όπως πάντα, του κεφαλιού της. Η Ειρήνη με είχε επιφορτίσει με τη φροντίδα της από όταν έφυγε για τη Λουκέρνη για ένα μήνα. Εντάξει, δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά αυτή τη φορά που την είχα υπό την εποπτεία μου, η Νέλλη το είχε παρακάνει. «Νέλλη, ένα έχω να σού πω. Φυσάει νοτιάς, εντάξει; Και γνωρίζεις πολύ καλά τι σημαίνει αυτό για μένα! Έλα σε παρακαλώ γρήγορα!». Η Νέλλη μού έριξε μία ματιά, από αυτές τις παιχνιδιάρικες που ξέρει να ρίχνει όταν θέλει να με …ρίξει και αποφάσισε να έρθει μαζί μου. Σκέψη κλειδί: άλλη φορά, όταν φυσάει νοτιάς, θα την παίρνω απλώς μαζί μου χωρίς να ρωτάω!

«Λοιπόν, θα πάμε με το αυτοκίνητο σήμερα, τι λες;». Κλασικά ολιγομίλητη, η Νέλλη δεν αντέδρασε καθόλου στην ιδέα να μην πάμε και πάλι με τα πόδια. Μόνο να δαγκώνει γλυκά ξέρει, να αντιδράει δεν ξέρει! Μωρέ μήπως με είχε πειράξει λίγο ο νοτιάς και είχα πολλές απαιτήσεις; Μήπως η έλλειψη σοβαρής βροχής επί επταμήνου με είχε αποκάνει; Κάνε μου ό,τι θες, μόνο νοτιά μην μού δώσεις για περισσότερες από δύο μέρες. Και η Νέλλη το γνωρίζει πολύ καλά αυτό –όπως και να πέφτει πάνω μου με τα τέσσερα αιφνιδιάζοντάς με όταν ξαπλώνω στον καναπέ! Πλάκα-πλάκα, οι βόλτες με τη Νέλλη μού άρεσαν, με ξεκούραζαν. Με ηρεμεί να οδηγώ μαζί της, να κάθεται στο διπλανό κάθισμα, να την βλέπω να πανικοβάλλεται όταν παίρνω τις στροφές απότομα, να έχει τα μάτια της καρφωμένα στα μαλλιά μου που ανεμίζουν όταν έχω ανοιχτό το παράθυρο. Ένα με ενοχλούσε μόνο: ότι προτιμούσε να έχω το παράθυρο κλειστό όταν βρέχει ή χιονίζει. Και το χειρότερο; Δεν είναι μόνο η Νέλλη που έχει αυτές τις απαιτήσεις ως συνοδηγός! Σκέψη κλειδί: δεν ξαναβάζω κανέναν στο αυτοκίνητο όταν βρέχει!

Τελοσπάντων, σήμερα είχε αυτό το ζαβλακωτικό καιρό, αυτή την υγρασία, το πούσι, την αντάρα, ό,τι και να πω μέσα θα είμαι. Δεν έβρεχε, δεν χιόνιζε, ούτε καν ψιχάλιζε, έτσι για τα προσχήματα! Η Νέλλη δεν χαμπαριάζει από υγρασίες και τέτοια βέβαια, δεν περίμενα τέτοιες ευαισθησίες. Και, το clue της υπόθεσης: δεν είναι η μόνη σ’ αυτόν τον κόσμο που δεν την ενδιαφέρει η σχετική υγρασία και άλλοι δείκτες δυσφορίας, άκουσον άκουσον! Ώρες ώρες νιώθω τελείως μόνος… Άναψα τη μηχανή, έβαλα το CD να παίζει στο αυτοκίνητο και φύγαμε. “Wish it would rain now”, “Let itsnow”, “Έρχεται βροχή έρχεται μπόρα” και άλλα άσματα με θείους στίχους μας συνόδευαν στη διαδρομή. Καλά, χάθηκε να διασκευάσουν αυτά τα τραγούδια σε πιο alternative ή electronic mixes; Σκέψη κλειδί: να θυμηθώ να αρχίσω να γράφω μουσική.

Βαρετή η διαδρομή και σήμερα.. Όλες οι λακκούβες ήταν ορατές, κανένα χαντάκι δεν είχε καμουφλαριστεί στο νερό της βροχής. Πάγος στις άκρες του δρόμου μόνο ως υπόλειμμα από τους ιχθυοπώλες της πρωινής λαϊκής. Οι δρόμοι δεν γλιστρούσαν καθόλου. Έντονος ήλιος και 17C καταμεσής Μαΐου. Απορώ τι είχαν όλοι αυτοί που είδα στο δρόμο και ήταν χαμογελαστοί! Κάποια στιγμή, μού φάνηκε ότι… ότι το διασκέδαζαν! Άσε που έπρεπε να φοράω και αυτά τα γυαλιά ηλίου ήδη από το Μάιο! Σκέψη κλειδί: Μήπως να δίνονταν περισσότερες άδειες για ιχθυοπώλες στις λαϊκές;

Φθάσαμε γρήγορα στο γνωστό καφέ στην αγαπημένη μου περιοχή για κάθε καιρό, την Πεντέλη. Πριν κάτσουμε, πήρα μια εφημερίδα να διαβάσω λίγο την πρόγνωση του καιρού. Διάλεξα το τραπεζάκι που βρίσκεται τέρμα μέσα, μη βλέπω τον ήλιο. Αχ, τα καλύτερα τραπέζια αφήνουν πάντα ελεύθερα, οι ανόητοι! Διάβασα την πρόγνωση δυνατά, σα να ήθελα να ακούσει την τσαντίλα μου και η Νέλλη: «Αύριο: Σχεδόν αίθριος καιρός. Άνεμοι νότιοι μέχρι μέτριοι και θερμοκρασία το μεσημέρι στους 22C. Μεθαύριο: Σχεδόν αίθριος καιρός. Άνεμοι νότιοι ασθενείς και θερμοκρασία το μεσημέρι στους 25C». Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που καθόταν στο διπλανό τραπέζι «παράκουσε» την πρόγνωση και δεν έχασε την ευκαιρία να σχολιάσει: «Αχ, ωραία, νεαρέ μου! Να ζεσταθεί λιγάκι και το κοκκαλάκι μας»! Τώρα της λες τίποτα της θείτσας; Απάντησα με ένα ειρωνικό χαμόγελο. Η Νέλλη έδωσε σημεία ζωής και πήγε να δαγκώσει το χέρι της κυρίας που έτρεμε σε ρυθμούς funky jazz-Parkinson. «Όμορφη γάτα έχετε, αλλά είναι λίγο ζωηρή, ε;». Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το απαράδεκτο σχόλιό της περί καιρού, ξαναχαμογέλασα απλώς ειρωνικά και πήρα τη Νέλλη αγκαλιά. Σκέψη κλειδί: βρε μπας και είμαι σοβαρά;

Η ηλικιωμένη κυρία ξεκίνησε να συζητά για τον καιρό με το σύζυγό της: «Θρασύβουλε, λέω να πάμε μια βόλτα αύριο στο εξοχικό μας στο Λουτράκι. Θα είναι χάρμα»! Έπειτα έστρεψε το βλέμμα της προς εμένα –προς στιγμήν έπιασα τον εαυτό μου να θέλει να πετάξει τη Νέλλη πάνω της αλλά δεν το έκανα – και ξαναπήρε το λόγο χωρίς να με ρωτήσει: «νεαρέ μου, μήπως γράφει και τον καιρό για το Λουτράκι στην εφημερίδα»; Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα… Άρπαξα τη Νέλλη από την ουρά κι έφυγα πριν καν παραγγείλω. Σκέψη κλειδί: Μα, στο Λουτράκι σπάνια χιονίζει, είναι δυνατό να ενδιαφέρεται κάποιος για το Λουτράκι;!

Πήρα το δρόμο για το Αστεροσκοπείο της Πεντέλης. Φυσάει που φυσάει αυτός ο νοτιάς, να πάω τουλάχιστον κάπου που να τον πιάνει πολύ τον αέρα! Άφησα κινητά, τσιγάρα -και Νέλλη- στο αυτοκίνητο και βγήκα έξω, στο χείλος του γκρεμού. Ήθελα συννεφιά, ήθελα βροχή, ήθελα καταιγίδα, χιονόπτωση, θύελλα! Όλες τις ήθελα! -βρε, μήπως να έβλεπα τη Νέλλη με άλλο μάτι; Απέφυγα να το σκεφτώ περισσότερο πριν κινδυνεύσω να κακοχαρακτηριστώ (…) και κοίταξα προς την πόλη. Μέχρι εκεί που μπορούσα να δω ανθρώπους καθαρά, έβλεπα χαμογελαστά πρόσωπα, ανθρώπους να πίνουν φραπέ και να παίζουν τάβλι στη βεράντα τους, μια ζωντάνια. Σκέψη κλειδί: να σκοτώσω τη Νέλλη και να πω στην Ειρήνη ότι πνίγηκε στις πλημμύρες!