Όχι, μη μιλήσεις! Δεν θέλω. Το καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εκεί το θέμα μου; Έστω, το θέμα μας. Μην κολλάς σε λεπτομέρειες, όχι. Είπα, όχι! Γάμα την προφορά μου, λέμε! Αφού με ξέρεις καλύτερα από ό,τι εγώ τον εαυτό μου, τι το συζητάμε ακόμα;

Το facebook. Ναι, το facebook, πές μου. Μην το παίζεις cool γιατί δεν είσαι. Ένα βράδυ που το φιλαράκι σου τα’χε πιει, έβγαλε διάφορα πραγματάκια στα φόρα. Δεν είναι ανάγκη να σού πω, είμαι σίγουρος ότι ξέρεις. Μην κρύβεις κάτω από αυτό το προσωπείο την έκπληξή σου, ξέρεις ότι δεν περνάει. Ξέρουμε κι οι δύο ότι σού προκαλεί έκπληξη. Δεν περίμενες να μού είχε μιλήσει; Ούτε εγώ να μού μιλήσει. Ούτε να μού έλεγε ότι ακόμα εκεί είσαι.

Τι εννοείς “τελείωσε για μένα εκείνο το βράδυ στο αμάξι”; Σε ρώτησα; Δεν βγήκαμε σήμερα για να μού ανακοινώσεις αυτό, όχι. Λάθος σού τό’χουν ειπωμένο. Δεν ήταν αυτός ο λόγος. Ναι, οκ, η “διαπίστωση των πολύ καλών διαπροσωπικών σχέσεων”. Ράιτ. Κοίτα τώρα το μπλουζάκι που τα σπάει στη βιτρίνα και άσε με εμένα να λέω πως δεν τελείωσε τότε για εμένα.

Ναι ρε, τα λέμε. Ναι, χαλαρά. Εκείνο το ποτάκι ρε συ να πιούμε γρήγορα μόνο, μη χαθούμε. Ε, βέβαια. Αφού πέρασες εσύ όμορφα, λες να μην πέρασα εγώ; Εγώ;! Ναι ρε. Σουρ. Όποτε θες. Πες χαιρετίσματα και στο φίλο σου μοναχά. Γιατί σιγά μη σας ξαναδώμόνο τυχαία θα τον πετύχω ξανά έξω. Έγινε ρε. Ναι, τη φωτογραφία οπωσδήποτε. Μεγάλος εικαστικός, ράιτ; Δεν ξεχνάω κάτι. Α, ναι. Ευχαριστώ.

Ζούσες για να πάει 3:30 η ώρα. Η απογευματινή ζεστούλα ήταν πια παρελθόν. Μόνο λίγες μέρες τα κίτρινα, κοκκινωπά και καφετί φύλλα έπεφταν κάθετα προς το έδαφος. Όσο κάθετα μπορούν να πέφτουν εν πάση περιπτώσει. Ουφ. Και, ναι, κάθε μέρα πήγαινε 3:30. Κι έφευγες. Πότε -σπανιότερα- νότια, πότε βορειοανατολικά. Είτε μακριά, είτε ένα τσιγάρο δρόμο. Αντίστοιχα, πάντα.
Κάποιες μέρες, έφερνες στην επιφάνεια τον καινούργιο σου -και λίγο επιβληθέντα, η αλήθεια είναι- στόχο. Μιας και οι μέρες πλησίαζαν, πήγαινες στο zonar’s. Μαζί με όλους όσοι το ξανανακάλυπταν, κι εσύ. Το ανακάλυπτες. Ήταν τέτοια η ανάγκη, που, αν δεν υπήρχε, θα το εφεύρισκες. Μαζί και τους θαμώνες. Δύο, τρεις ώρες, πάντα με μελέτη. Και κλεφτές ματιές. Το κείμενο ή τις σημειώσεις από τις παραδόσεις του Γρηγοριάδη; Δεν είχε σημασία. Ή, μάλλον, δεν θα είχε σημασία.
Έπειτα, ταξίδεψες. Επικράτησες στη θάλασσα. Κατά κράτος. Το χαρτί σε ένα πορτ μπαγκάζ ακόμα, αλλά επικράτησες. Αυτό μετράει. Διάβασες λιγουλάκι μόνο. Πριν τη δεδομένη επιτυχία, το ένα χαμόγελο μετά το άλλο. Ένα το άρπαξες και μαζί σου. Και τού έδειξες τόσο τα ταξίδια, όσο και τη θάλασσα. Έζησες ακριβώς ένα καλοκαίρι μαζί του. Μετά, σταμάτησε. Δεν πρόλαβες να τού πεις “ρε μαλάκα, χίλια συγγνώμη αλλά άλλο εννούσα. πάμε πάλι απ’την αρχή;” Είχε μπουχτίσει.
Δεν πειράζει. Ή, μάλλον, αποφάσισες ότι δεν πειράζει. Συνειδητά. Το ένα τσιγάρο δρόμος έγινε πολύς δρόμος. Χωρίς τσιγάρο. Το 3:30 έγινε 2:30. Μπορείς πια να ζεις και χωρίς τα τραγούδια που αποθέωνες όταν ανακάλυπτες. Ολίγον λυπημένος, το δίχως άλλο. Σαστισμένος, καλύτερα. Μέχρι να δεις προς τα πού οδεύεις.

Metropolis news weekend, σελίς 33.

http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_weekend_33/32

Μαρή Λιλίκα, έβγα μαρή ξανά απ’ την κοσμάρα σου την ψεματιάρα
και τα ναρκωτικά στα χέρια σου τα είδα, ε;!
Μπορείς κι έτσι να αναπνεύσεις
μα πράμα πια δεν κατάλαβες τόσον καιρό;

Σε κάθε στραβοπερπάτημά σου,
κάθε πόλη και κάθε -ας την πούμε- σκέψη σου
θα’μαι η ξεναγός σου
Σε κάθε δρόμο και κάθε σκηνή που κάμεις
κάθε μέρος που μάς πρήζεις ότι δεν έχεις πάει,
έννοια σου και δεν πήρα τζάμπα το πτυχίο της ξεναγού

Λιλίκα, ξέρεις, υπάρχουν και τα τρελοκομεία
κάθε τρελός κι η μοίρα του
δεν είν’ τα ράσα που κάνουν τον παπά
διώξ’ την κωλομέδουσα απ’την κεφάλα σου πια

Λιλίκα, θα τήνε βρούμε τη λύση ρε μανάρι
χώσε τους φόβους σου ξανά πίσω
και δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη να δεις τι σκιάχτρο που’γινες
ούτε ο jirashimosu δηλαδή δεν έχει περιγράψει τόσο λευκό

Έλεος, δηλαδή, Λιλίκα!

Οι AaRON, πριν εξαφανιστούν, φρόντισαν να μάς προμηθεύσουν με μουσική και βίντεο για σκέψη. Κι ο jirashimosu με τη γνώση.

Νατάσα Μποφίλιου

Κάποιες από τις μικρότερες νύχτες του χρόνου βρίσκουν τη Νατάσα Μποφίλιου και την παρέα της, το Θέμη Καραμουρατίδη και το Γεράσιμο Ευαγγελάτο, να κρύβουν το γκρίζο της Αθήνας πίσω από γνώριμες πια μελωδίες. Για τις 24/6, οπότε 2500 φίλοι της Νατάσας την απόλαυσαν στην Τεχνόπολη σε μία φαντασμαγορική συναυλία, οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους. Ακολουθεί το Αττικό Άλσος απόψε, Πέμπτη 9/7, ενώ στις 22/7 η σκυτάλη δίνεται στις Μοίρες Ηρακλείου, στις 5/9 στην Παραλία Αγίου Νικολάου Αρτέμιδος και στις 14/9 στο Ίλιον. Εκτός των τραγουδιών της με τον αυθεντικά ευθύ στίχο, η Νατάσα Μποφίλιου ερμηνεύει σειρά τραγουδιών από το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο με το μοναδικό συνδυασμό γλυκύτητας και τσαμπουκά στη φωνή.

Η νέα σεζόν δεν θα αφήσει κανέναν να πλήξει. Τα live της Νατάσας στο Σταυρό του Νότου, κάτι τελείως νέο και δυναμικό, λίγα μόνο θα έχουν να κάνουν με οτιδήποτε έχει παρουσιάσει η Νατάσα έως τώρα. Παράλληλα, ετοιμάζεται το νέο της cd, που θα κυκλοφορήσει την προσεχή άνοιξη. Κι όποιος δεν είναι για μεγάλες περιπέτειες, το σεβόμαστε. Παρ’ όλα αυτά, ο Γεράσιμος, ο Θέμης κι η Νατάσα μας προ(σ)καλούν…

Έκθλιψη του έψιλον, δάσυνση του ταυ. Ούτως, σώματα δύο έσσονται εις σάρκαν μίαν. Πέντε ημέρες. Λίαν δασείες.

Ανομοίωση του θήτα στο ψιλό ταυ. Τρίχες, σε τίποτα όμοιες. Τόσο δασείες όσο και στιλπνές.

Κράση του διφθόγγου ‘αι’ με το αρχικό φωνήεν ‘α’. Καγαθός. Κορωνίδα στο κεφάλι της γυναικός του.

Αφομοίωση. Είτε απλή, είτε με περαιτέρω απλοποίηση δύο όμοιων συμφώνων. Έστειλα. Στην Πελοπόννησο.

Δεν κράτησε παραπάνω. Ούτε ο χαρακτηρισμός. Άλλωστε η ηλικία δεν το επέτρεπε. Έφυγε ως δεύτερο πακέτο. Και δεν ξαναγύρισε μετά το πενθήμερο.

Από σόι. Καλό. Με τα 日本語 της και το 三味線 της, η Γιώτα δεν είχε λόγο να ανησυχεί για το μέλλον της. Άλλωστε, τής το είχαν τάξει κι οι Illuminati. Θα πήγαινε καλά.

Το λες-δεν το λες σόι. Αδιάφορο. Σπίρτο, ο Everhard χαρακτηριζόταν από τη διάθεση για άμεση εξυπηρέτηση ανά πάσα στιγμή. Τις γλώσσες του, κι άλλες.

Γνωρίστηκαν νωρίς. Τότε, όντως, ήταν νωρίς. Και οι δύο τα ήθελαν όλα. Άλλωστε ο κτήτορας στο γυμνάσιο τίποτα. Μέχρι που το τίποτα έγινε τπτ και το όλα έγινε olo. Η Γιώτα πουλήθηκε. Με τον καιρό ξεχάστηκαν. Λησμονήθηκαν. Αλλά ποτέ δεν πλήγωσαν, ούτε πληγώθηκαν. Άλλωστε, η Γιώτα είχε δρόμο μπροστά της.

Μπορεί να το έχεις διαβάσει και αλλού, αλλά αξίζει τον κόπο να το ξαναδιαβάσεις επειδή σού αρέσει να διαβάζεις (και) επι-δήμιο ;-) Πρόκειται για έκθεση που γράφτηκε από μαθητή δημοτικού σχολείου με θέμα “Ευαγγελισμός της Θεοτόκου” κάπου στη Μεσσαρά Ηρακλείου. Everybody, welcome the mathitís!

Θέμα:   Ο Εβαγκελισμός τις Θεωτόκου.

Την περασμένη Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στις 9:10 μμ, το Channel 4 έπαιξε την καινούρια διαφήμιση της εταιρείας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile. Η διαφήμιση είχε γυριστεί το πρωί της προηγούμενης μέρας στον σιδηροδρομικό σταθμό Liverpool Street, τον πιο όμορφο ίσως σταθμό του Λονδίνου, με τη συμμετοχή 400 χορευτών αλλά και του ανυποψίαστου κοινού,που αντέδρασε όπως ακριβώς περίμενε η T-Mobile, δηλ. βγάζοντας τα κινητά τους για να τραβήξουν βιντεάκια και φωτογραφίες, ενώ κάποιοι άρχισαν να χορεύουν. Το όλο σκηνικό γυρίστηκε με 10 κρυφές κάμερες, και κανείς από τους παρευρισκόμενους, εκτός από τους χορευτές και τους υπάλληλους του σταθμού, δεν είχε ιδέα τι γινόταν. Όλες οι πρόβες είχαν γίνει νύχτα, τις ωρες που ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στο βιντεάκι που ακολουθεί.

Η διαφήμιση παίχτηκε ταυτόχρονα στην τηλεόραση και στο YouTube.

To απόφθευγμα στο τέλος είναι “Life’s for sharing”.  Talk about marketing or what?

Το έβαλαν στο gaydar. Το έγραψε και ο Ethan. Θέλει πολύ; Να το!

Η Centraal Beheer είναι μία ασφαλιστική εταιρία στο Apeldoorn της Ολλανδίας. Κεντρικό μότο της σε όλες της διαφημίσεις της είναι το “even Apeldoorn bellen”, δηλαδή “ας/να τηλεφωνήσω λίγο στο Apeldoorn”. Πριν λίγα χρόνια, είχε γίνει ατάκα στη χώρα όποτε κάτι πήγαινε σαν κακουλίνια, για να προσέξουμε και τη γλώσσα μας ;-)

Στο ποστ αυτό, λοιπόν, σάς παρουσιάζω μερικές από τις διαφημίσεις. Δεν έχει νόημα η γλώσσα, που συνήθως είναι η αγγλική, αλλά το σημείο στο οποίο κάτι δεν πάει όπως ακριβώς είχε προγραμματιστεί και εμφανίζεται το μότο.

Η πιο πρόσφατη διαφήμιση, που τελικά δεν προβλήθηκε. Η Εύα περπατάει περιχαρής στον παράδεισο, μέχρις ότου εμφανίζεται -επιτέλους- το τεκνό, ο Αδάμ. Αμ έλα που… Ευτυχώς, η Εύα είναι ασφαλισμένη και για αυτό το ενδεχόμενο:

Ο ζάμπλουτος και αντιπαθητικός Αμερικανός μένει στη μέση του πουθενά και χλευάζει τον υπνωτιστή εκ τηλεοράσεως. Μέχρις ότου…

Νέος φύλακας στις φυλακές. Παλιός και πεπειραμένος: “You must be the Dutch guy”.

Ο βελονισμός δεν κάνει τελικά καλό, σού το έχω ξαναπεί!

Η οικογένεια πηγαίνει περιχαρής στο ζωολογικό κήπο:

Μαφία:

Στους οδηγούς ασθενοφόρου δίνουν τη νέα παραλαβή που έχει όλα τα κομφόρ, συμπεριλαμβανομένου εκείνου του “μπιιιιιιιιιιιπ” όταν, κάνοντας όπισθεν, πλησιάζεις εμπόδιο:

Όλοι έγιναν, αυτός θα μάς ξεφύγει;

Στα λινξ θα βρεις πολλές, πολλές ακόμα διαφημίσεις της ίδιας ασφαλιστικής (μού διαφεύγει η διαφημιστική, η οποία έχει κερδίσει πολλά βραβεία). Enjoy και πού’σαι, αν βρεις καμιά καλή που μού ξέφυγε, ξέρεις πού να σφυρίξεις ;-)

Ahlan wa salan! “Καλωσήλθατε” σε αυτή την απίστευτα φιλόξενη γωνιά του κόσμου. Όχι τόσο στα ΗΑΕ, δηλαδή, αλλά στην Ιορδανία και τη Συρία. Από τους 12-15 βαθμούς του Αμστελόδαμου στους >30C της Δουμβάης τα ξημερώματα και, από εκεί, στην ομορφιά. Όσοι πιστοί, ακολουθήστε:
Αν δεν μού έλεγαν πού είναι αυτό το τοπίο, θα ψήφιζα πως είναι στην Κρήτη. Η μικρή πόλη της Ατζλούν, λοιπόν, στην άκρως μεσογειακή ΒΔ Ιορδανία:

Η βλάστηση στους γύρω λόφους, βοηθούντος και του υψομέτρου, παραπέμπει στην -κοντινή- Μεσόγειο:

Στη γειτονική Γέρασσα, ο ήλιος χτυπάει ακόμα τα μάρμαρα.

και, κάπου εκεί, το νέο συναντάει το παλιό:

Η ζέστη δεν είναι μεν έντονη στο Αμμάν, αλλά η έκθεση στον ήλιο δεν είναι ό,τι καλύτερο το μεσημέρι. Ρωτήστε και τον κ. Σβέρκο:

Στο φόντο, το πάντα χαοτικό “downtown” (sic!) Αμμάν:

Το υπόλοιπο 80% της χώρας, η έρημος ουσιαστικά, σε καλούσε. Τι να σού πει κι η Ολλανδία με τα 1, 2, άντε 7 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας; Αφήνουμε πίσω το μεσογειακό τοπίο των 800 μέτρων και κατηφορίζουμε κάτι παραπάνω από 1200μ -υψομετρικά- για την κοιλάδα του Ιορδάνη και τη Νεκρά Θάλασσα. Ο δρόμος δικός μας:

Άφιξη στον Ιορδάνη. Αριστερά η Παλαιστίνη (με τις ισραηλινές σημαίες παρούσες σε κάθε κτίριο):

Ανασκαφές στο σημείο όπου βαφτίστηκε ο Ιησούς σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, στη Βηθανία “πέρα του Ιορδάνη”:

Άφιξη στη Νεκρά Θάλασσα και το νερό αποθέτει το περιεχόμενό του σε κάθε ευκαιρία:

Το μόνο πράγμα που μπορεί να κολυμπήσει στη Νεκρά Θάλασσα είναι κάποιοι χαζοχαρούμενοι τουρίστες *grin*, ενώ πας επίδοξος αυτόχειρας πρέπει να είναι εφοδιασμένος με γαϊδουρινή υπομονή. Και να θες, δεν βουλιάζεις. Κολυμπώντας με φόντο την Παλαιστίνη:

Η νηνεμία επιτρέπει στις ιορδανικές ακτές να αντικατοπτρίζονται:

Σύντομα, η συνέχεια.

Στις πόλεις μπορεί κανείς να βρει πολλούς ανθρώπους μαζεμένους. Τούς συνδέει, συνήθως, κάτι κοινό. Δεν είναι μόνο το ότι βρίσκονται εκεί κατά σύμπτωση, be it επειδή δουλεύουν εκεί ή επειδή εκεί μένουν. Η κάθε πόλη έχει την ατμόσφαιρά της και προκαλεί συγκεκριμένα συναισθήματα στο άκουσμά της. Πίνεις καφέ, για παράδειγμα, στο Θησείο και σού έρχεται μια εικόνα στο μυαλό: των κραχτών, της ωραίας θέας, των ανεμιστήρων με τους υγραντήρες, έτοιμους να σε γεμίσουν Legionella, τα 16χρονα emos, την 20χρονη ξαδερφή μου που έχει τρομερά υπαρξιακά προβλήματα κλπ.

Είναι κάποιες άλλες πόλεις που μόνο κατ’ ευφημισμόν ονομάζονται έτσι. Συνονθύλευμα κτιρίων που τυχαίνει να βρίσκονται αρκετά κοντά το ένα στο άλλο, ώστε να ονομάζονται “πόλεις”. Οι άνθρωποι συρρέουν ή μένουν εκεί, αλλά ο οικισμός αυτός καθ’ εαυτός δεν έχει χαρακτήρα. Δεν προκαλεί συγκίνηση, έστω και απέχθεια το άκουσμα των ονομάτων τους.

Τέτοιες πόλεις είναι τόσο η Χάγη όσο και το Ντουμπάι. Η πρώτη δεν έχει, ακόμα, δικαιώματα πόλης. Οι ίδιοι οι Ολλανδοί λένε χαριτολογώντας ότι έτυχε να χτιστούν πολλά κτίρια το ένα δίπλα στο άλλο και, κάποια στιγμή, ήταν αρκετά για να ονομαστεί “πόλη”.

Το δεύτερο, αν και απλώνεται σε τεράστια έκταση  στις νότιες ακτές του Περσικού Κόλπου, ελάχιστη συνοχή δείχνει ανάμεσα στις γειτονιές του. Υπερβολή για να ικανοποιήσει τα δυτικά μάτια σε μια ίσως εσκεμμένα εφήμερη ύπαρξη. Χρώματα βασικά της ερήμου, πού και πού λίγο πανάκριβο στη συντήρηση πράσινο. Ίσως να’ναι η αφόρητη ζέστη, ακόμα και τα ξημερώματα ενός Απριλιάτικου πρωινού, που κρατάει τους πάντες εντός κτιρίων ή στα κλιματιζόμενα ταξί. Ίσως να’ναι και το γεγονός ότι η φιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης του εμιράτου θέλει το 80% του πληθυσμού να είναι μετανάστες ασιατικής προέλευσης οι οποίοι ψάχνονται ακόμα. Πάντως δεν αξίζει ιδιαίτερα την επίσκεψη. Εκτός κι αν πρόκειται να πάρει κανείς το iPhone :-)

Απ’ αυτόν όχι, δεν έχει εδώ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το λέει περίτρανα και το μήνυμα ειδοποίησης στο οποίο παραπέμπονται οι αναγνώστες αρκετών ιστοσελίδων (βλ. εικόνα). Παρόμοιο μήνυμα βλέπουν και όσοι βρίσκονται στην Τουρκία και προσπαθούν να επισκεφθούν ιστοσελίδες όπως wordpress και blogger. Εδώ -εκεί- έχει λόγο μόνο κατεψυγμένο ή λογοτροφείου.