επι-δήμιος

…ή επιζήμιος, ανάλογα με την ηλικία του προφέροντος

Archive for Μαΐου 2006

"Δεν πληρώνω φόρους, άρα υπάρχω"

Posted by epidemios στο Μαΐου 23, 2006

Ξεκίνησαν ήδη οι ζέστες. Ξέρετε, αυτές οι πρώτες ζέστες του Μαΐου που περπατάς, είσαι σχετικά καλά όταν φυσάει λιγάκι αλλά μετά μπαίνεις μέσα σε κλειστό χώρο και χύνεις ποτάμια ιδρώτα. Ο καιρός δεν αστειεύεται, πόσο μάλλον η ζέστη (!)

Απόγευμα Τρίτης και ένας φίλος από τη Φινλανδία, ο Νικόδημος, βρίσκεται στην Αθήνα.
– Is it hot for you, too?
– Oh yes, it is!

Τι να τον κάνουμε τον άνθρωπο, τον πάμε για καφέ στο Θησείο.
– It is nice in the shade there, we can have some frappé and relax. See these fans? They spray water in front of them so that it evaporates and cools down the atmosphere a bit.
– Oh, lovely!

Ανταλλάξαμε φιλοφρονήσεις για την Ακρόπολη, Φινλανδούς οδηγούς F1 και τους Lordi (γνωρίζει και τον drummer τους ο Νικόδημος) και καθήσαμε σε ένα γωνιακό καφέ στον πεζόδρομο, αυτό που έχει κίτρινες τέντες με ονομασίες μπίρας. Ήρθαν και άλλοι δύο φίλοι. Ήπιαμε δύο ποτήρια παγωμένο τσάι, τρεις φραπέ (ο ένας με Bailey’s) και έναν φρέντο. Ο Νικόδημος έφαγε και μία αραβική πίτα. Κατά τις 6μμ, είπαμε να φύγουμε σιγά σιγά.

– Τον λογαριασμό παρακαλώ.
– Είναι 27 ευρώ.
(ρε συ, απόδειξη να πάρουμε, λέμε οι Έλληνες φίλοι)
– Μάς φέρνετε και την απόδειξη; (έπρεπε να την ζητήσουμε, μιας και δεν ήταν καθόλου αυτονόητο να την έχουν ήδη κόψει και να την έχουν αφήσει στο τραπέζι μας)
– Δεν λειτουργεί το ταμείο.
– Τι εννοείτε πως δεν λειτουργεί το ταμείο «αυτή την ώρα»;
– Το λειτουργούμε αργότερα.
– Για ποιο λόγο;
– Έτσι γίνεται, το αφεντικό τα κανονίζει αυτά.
– Δεν το καταλαβαίνω.
– Τι να σάς πω…
– Θα ήθελα να μάς φέρετε την απόδειξη.
– Θέλετε απόδειξη;
– Ναι…

Η απόδειξη ήρθε και είχε όντως σωστή ώρα. Αφού πληρώσαμε, την έσκισα και την πέταξα. Φεύγοντας, οι πορτιέρηδες, χωρίς να έχουν πάρει χαμπάρι το γεγονός, μάς χαιρέτησαν και μάς ευχαρίστησαν.

Πορτιέρης: Ευχαριστούμε, καλό απόγευμα.
Εγώ: Επίσης. Αν και βλέπω ότι δεν κόβετε αποδείξεις.
Φίλη: Μπορεί να σάς κάνουν κανέναν έλεγχο.
Εγώ: …σύντομα!
Πορτιέρης: Τι να σάς πω βρε παιδιά, αυτά τα κανονίζει το αφεντικό!

Ο Φινλανδός παραρηρούσε τη συζήτηση και είχε καταλάβει πάνω-κάτω τι γινόταν. Είδε με τα μάτια του για ποιο λόγο, ενώ οι Έλληνες δεν έχουν απίστευτα οικονομικά προβλήματα ως λαός, το κράτος έχει. Πιο μετά, εξήγησα το περιστατικό σε έναν φίλο που δουλεύει στην ΕΡΤ:

– Άσε ρε, τσαντίστηκα σήμερα με μία καφετέρια που δεν έκοβε αποδείξεις.
– Έλα ρε, εσύ δεν έχεις φοροδιαφύγει ποτέ;
– Όχι! Είμαι μισθωτός και, στο κάτω κάτω, δεν είναι αυτοσκοπός μου!
– Ο πατέρας σου δεν είχε φοροδιαφύγει ποτέ;
– Όχι, παρομοίως!
– Ρε συ, και νομίζεις ότι θα αλλάξεις τίποτα; Έκανες τόση φασαρία για αυτό το λόγο;

Με αυτά και με αυτά, έγινα και πάλι εγώ ο μ#$%^#$ που πιστεύει ότι οι πολίτες έχουν δύναμη, απλά δεν το έχουν καταλάβει σε αυτή τη χώρα. Νοοτροπία είπατε;

Advertisements

Posted in Uncategorized | 1 Comment »

Holidays in Greece

Posted by epidemios στο Μαΐου 7, 2006

ΣΚΗΝΗ 1η: Σκοτία, 7/2/2004, 070600z

Ο ουρανός ήταν ήδη μουντός από το περασμένο βράδυ στο Glenfinnan. Ο John και η Laura αγνάντευαν το τοπίο από ψηλά. Είχε ήδη αρχίσει να παίρνει αυτό το κιτρινιάρικο χρώμα που συνηθίζει να έχει στις αρχές της άνοιξης. Φλεβάρης δεν ήταν όμως; Ο άνεμος λυσομανούσε σαν τρελός και οι δύο φίλοι μας δεν ένιωθαν ιδιαίτερα άνετα. Σχολιάζοντας το τοπίο:

– How boring, είπε η Laura.
– Ιt seems like Sahara to me, απάντησε ο John.
– Nah, you wouldn’t have that rrrolling scottish accent then if we were in Sahara now, would you, John?

Οι δύο φίλοι κοιτάχθηκαν στα μάτια για λίγο και συνέχισαν το ταξίδι τους. Λίγο πριν φθάσουν στο Aviemore, είδαν ένα τουριστικό γραφείο. Από σχετικά μακριά μπορούσαν να διακρίνουν μια αφίσα που έλεγε «HOLIDAYS IN GREECE». Μέσα στην εικόνα, μεγαλουπόλεις θαμμένες στο λευκό. Τοπία χιονισμένα, αλάνες γεμάτες χιονανθρώπους και παιδιά που έριχναν χιονόμπαλες το ένα στο άλλο. Χιλιάδες φίλοι των John και Laura είχαν σχηματίσει ουρά έξω από το τουριστικό γραφείο. Ήταν όλοι εκεί: η Mary, ο Luke, ο Gus, ο Nick, ο Peter, η Susanne και η Penelope. Φορούσαν τις ισοθερμικές τους ρόμπες -τι χαρά στη ζωή του καθενός όταν η νονά δωρίζει αυτή τη ρόμπα στα βαφτίσια!- που κρατούσαν τη θερμοκρασία στα άνετα επίπεδα των -4C.

– It appears that we’re a bit late…, είπαν και οι δύο και αυτοκτόνησαν. Η θερμοκρασία ήταν +3C…

ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ Ι: Βούλα, 121700Β

Ο Δημήτρης έτρεχε ανήσυχος πάνω-κάτω στο σπίτι. Από μέρες πριν τού είχανε τάξει επισκέψεις.

– Μα καλά, που είναι; ρωτάει απορημένος ο Δημήτρης. Τους περιμένω τόσην ώρα!
– Ηρέμησε, παιδί μου. Θα έρθουν. Αφού το είπαν, θα έρθουν.

Ο Δημήτρης δεν άντεχε όμως, είχα πάρα πολλή αγωνία.

– Αυτό είναι! είπε. Θα στείλω μήνυμα στη λίστα!!! Έτσι θα περάσει η ώρα μου!

Ο Δημήτρης βγήκε από το internet, έσβησε τον υπολογιστή, άρπαξε το κινητό του κι έφυγε γρήγορα από το σπίτι. Πήρε την κατεύθυνση προς το φούρνο:

ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΑΠΟ ΕΔΩ. ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΕΒΡΕΞΕ ΛΙΓΟ ΕΙΧΕ 11C. ΤΩΡΑ ΛΟΓΙΚΑ ΕΧΕΙ ΛΙΓΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ. ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΑΜΑΤΟΣ ΒΟΥΛΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΘΑΡΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ. Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΘΟΛΗ. ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΩ ACCESS ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟ.

Μετά το e-mail, επέστρεψε γρήγορα σπίτι και άνοιξε τον υπολογιστή. Μπήκε internet και πάλι για να τσεκάρει τα μηνύματα της λίστας. Κάποια μηνύματα ήταν πλέον θετικά. Αλλά, τι λέω! Πολύ θετικά! Κάποιοι τους είχανε ήδη δει! Λες;…

ΣΚΗΝΗ 2η: Ολλανδία, 091500Α

Ο βοριάς είχε αρχίσει ήδη να πνέει στο Gronningen. Τα σύννεφα είχαν χαμηλώσει πολύ και η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Η μουντάδα που φέρνει, όμως, ο αέρας από τη Βόρεια Θάλασσα είναι σκέτη απελπισία το χειμώνα…

– He, zie je dat daarginds? ρώτησε ο Derk
– Ja, ik zie het; een kleine vlek — is dat niet Zeewolde?, απάντησε η Ymke.
– O ja, nu je het zegt! Oh, waarom moeten we dit in de winter zien? Waarom ik?…*

Το Zeewolde είναι μια μικρή πόλη στο Flevopolder, λίγα μόλις μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι μεγάλες μέρες του καλοκαιριού φέρνουν χαρά στον τόπο τούτο, αλλά τις μέρες του χειμώνα με άσχημο καιρό, η περιοχή είναι σκέτη απελπισία. Ο Derk και η Ymke κοιτούσαν το τοπίο και μελαγχόλησαν πολύ. Όταν έφθασαν κοντά, είδαν μια φωτεινή επιγραφή που έλεγε «VACANTIE IN GRIEKENLAND». Τι στο καλό;! Εντάξει, η Ελλάδα ήταν ο πρώτος χειμερινός τουριστικός προορισμός στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή… Αλλά όχι τέτοια προβολή! Η αφίσα έξω από το γραφείο ήταν ίδια με αυτήν που υπήρχε στη Σκοτία – ο ΕΟΤ συνήθιζε τις καμπάνιες με αμιγώς λευκά από το χιόνι ελληνικά τοπία, μην ακούγοντας τα παράπονα των τουριστών που επέλεγαν την πόλη της Ρόδου για τις διακοπές του Φλεβάρη. Τις τελευταίες τους στιγμές, οι δύο αχώριστοι φίλοι πρόλαβαν να δούν έξω από
το τουριστικό γραφείο όλους τους φίλους τους! O Alfred, ο Bert, η Corry, ο Daan, ο Eduart, ήταν όλοι τους εκεί, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους.

– Ik denk dat we te laat zijn*, είπαν κι αυτοκτόνησαν. Η θερμοκρασία ήταν +4C…

ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ ΙΙ: Κυψέλη, 121800Β

«Γ$^%*$^ καφετιέρα! Θα λειτουργήσεις ή θα με παρατήσεις κι εσύ όπως η χύτρα ταχύτητος την τελευταία στιγμή;!». Η οδός Καλλιφρονά ταράζεται από τις ξαφνικές κραυγές απελπισίας του Γιώργου. Το βράδυ προβλεπόταν μακρύ και το σκοτάδι φάνταζε δυσβάσταχτο. Οι πρώτες ριπές του ανέμου είχαν ήδη ρίξει την τάση του ρεύματος δύο φορές και ήταν η τρίτη απόπειρα του Γιώργου να φτιάξει λίγο καφέ ανάμεσα στα μηνύματα που είχε προλάβει να διαβάσει. Μια από τα ίδια υπήρχαν γραμμένα… «δεν είναι δυνατόν», «υπενθυμίζουμε ότι σε μέρες υστερίας όπως η σημερινή πρέπει να ακολουθείτε τους άτυπους κανόνες της λίστας», «ουάου!», «μα γιατί ακόμα…», «μένω Πετρουπόλεως και Γ’ Σεπτεμβρίου γωνία, τι ώρα ακριβώς να βάλω το ξυπνητήρι για την περιοχή μου;» κ.ο.κ.
Ο Γιώργος, εμφανώς ταραγμένος, έβγαλε το UPS από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και το τοποθέτησε στην πρίζα του τηλεοπτικού του δέκτη. «Θα ρίξει περισσότερο!», είπε με σιγουριά και άλλαξε πλευρό για να μην βλέπει το παράθυρο.

ΣΚΗΝΗ 3η: Γερμανία, 100500Α

Ο Ulrich και η Johanna δεν είχαν κλείσει ακόμα πέντε λεπτά γνωριμίας. Παρ’όλα αυτά, είχαν ήδη γίνει αυτοκόλλητοι! Ατένιζαν το Μόναχο από ψηλά. Μια ματιά τους μόνο έφτανε για να πάρουν την απόφαση να επιδοθούν από κοινού στο αγαπημένο τους -πλην όμως τόσο εφήμερο- σπορ: τη βίαιη πτώση. Τα φωτορρυθμικά τούς συντρόφευαν στην πορεία τους.

– Siehst du die Stadt da? είπε η πάντα ρομαντική Johanna
– Ja. Sie ist wirklich schoen!, απάντησε ο Ulrich.
– Ach du Lieber Gott! Ist das Wasser da auf der Strasse?!, φώναξε η Johanna φοβισμένη, ενώ στο μεταξύ περισσότεροι φίλοι έρχονταν και «κολλούσαν» στο ζευγάρι.
– Aber das IST Wasser!,** αποκρίθηκε ο Ulrich, με φωνή ακόμα περισσότερο τρεμάμενη!

Πλησιάζοντας στο έδαφος, είδαν ένα ταξιδιωτικό γραφείο με μια αφίσα φωτισμένη από χίλιες πλευρές. Η αφίσα έγραφε «URLAUB IN GRIECHENLAND» και είχε εικόνες από λευκές παραλίες, κούτσουρα καλυμμένα με 54 εκατοστά χιόνι και δρόμους μέσα σε πόλεις και χωριά με αρκετούς πόντους πάγο. Έξω από το γραφείο υπήρχε πολύ μεγάλη ουρά. Η Johanna και ο Ulrich αναγνώρισαν ανάμεσα στο πλήθος πολλούς φίλους τους. O Stefan, η Eva, ο Georg, ο Gerhard και η Petra ήταν ανάμεσά τους, καλυμμένοι, όπως κι οι υπόλοιποι, με την ισοθερμική
τους ρόμπα.

– Wir sind viel zu spaet angekommen,** συμφώνησαν κι έπεσαν στο έδαφος, αργοπεθαίνοντας. Η θερμοκρασία ήταν +5C.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΗΝΗ: Ελλάδα, 122100Β

Τα μηνύματα, παρά τις εκκλήσεις, πλήθαιναν. Ο Γιώργος είχε πάρει τους δρόμους. Ο Χρίστος ανέφερε ότι ένιφε. Ο Πέτρος είχε πάρει διαζύγιο. Είχε ιδρυθεί σύλλογος πρώην συζύγων μελών της hellasweather. Η Κασσιανή ξαναέγραψε μήνυμα στη λίστα! Ο Μιχάλης …αφήστε το. Ο Βαγγέλης αναρωτιόταν γιατί η Καλλιθέα, η Νέα Σμύρνη και τα Πετράλωνα δεν ανέφεραν καθαρό χιόνι με Τ850 στους -11C. Ο Φώτης και ο Γιάννης Π δεν είχαν χρόνο για άλλο πόνο -στα δάκτυλά τους, λόγω πληκτρολόγησης- για περισσότερες αναλύσεις.

Όλη η παρέα είχε βγει στους δρόμους, στις πλατείες, στα χωράφια, τις παραλίες. Οι επισκέπτες χτύπησαν την πόρτα. Δεν ήταν μόνο οι γνώριμες φυσιογνωμίες από τους περασμένους μήνες, τα περασμένα χρόνια. Τους Κλέαρχο, Μαριάνθη, Αθηνά, Κωνσταντίνο, Αχιλλέα και Σούλα πλαισίωναν αρμονικά και η Mary, ο Luke, ο Gus, ο Nick, ο Peter, η Susanne, η Penelope, ο Alfred, ο Bert, η Corry, ο Daan, ο Eduart, ο Stefan, η Eva, ο Georg, ο Gerhard και η Petra. Ήταν όλοι τους εδώ! Είχαν φύγει άρον άρον από τα πάτρια εδάφη για να επιβιώσουν στο φυσικό τους περιβάλλον χωρίς την ανάγκη ειδικού εξοπλισμού.
Για να δούνε την Ελλάδα που τούς είχαν υποσχεθεί από κοντά και για να την ομορφύνουν με την παρουσία τους. Για πολλές ώρες χιόνιζαν με τα σώματά τους το έδαφος.

*Διάλογος Derk και Ymke:
– Ε, βλέπεις αυτό εκεί πέρα;
– Ναι, το βλέπω. Είναι μια μικρή πόλη! Δεν είναι το Zeewolde;
– Α ναι! Τώρα που το λες! Ήταν ανάγκη να την δούμε το χειμώνα γαμώτο; :-(

(τελευταία πνοή): νομίζω πως ήρθαμε πολύ αργά…

**Διάλογος Johanna και Ulrich:
– Βλέπεις την πόλη εκεί πέρα;
– Ναι, είναι πραγματικά όμορφη!
– Θεέ μου, νερό είναι αυτό πάνω στο δρόμο;!
– Μα, αυτό ΕΙΝΑΙ νερό!

(τελευταίες στιγμές): φθάσαμε πολύ αργά…

Posted in καιρός | Leave a Comment »

Νύφες

Posted by epidemios στο Μαΐου 6, 2006

2004. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος χιλιάδες γυναίκες άφηναν τα πάτρια εδάφη τους στη μακρινή βορειοανατολική Ευρώπη. Καλλωπίζονταν, άλλαζαν ονόματα, μάθαιναν άπταιστα ελληνικά και ξεκινούσαν το ταξίδι τους για μια καλύτερη μοίρα στην Ελλάδα. Αν και δεν υπήρχε τελικός προορισμός, φέτος όλες οι καλλονές είχαν κρυφό μυστικό ότι ήθελαν να «φτιαχτούν» στην Αθήνα, μιας και η αίγλη των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν ιδιαίτερα ελκυστική.

Η μοίρα των τραγικών γυναικών ήταν πάντα η ίδια. Έφθαναν με όποιον τρόπο μπορούσε η καθεμία στη Βουλγαρία και, από εκεί, έμπαιναν σε ανεμόπλοια και διασκορπίζονταν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας. Οι ενδόμυχες ελπίδες των γυναικών ενισχύονταν από αυτά που τούς έταζαν εν πλω. Καλοσυνάτοι άνδρες που είχαν νοικοκυρευτεί και το μόνο που ήθελαν πια ήταν να παντρευτούν. Θα τις περίμεναν, έλεγαν, με ανοικτές αγκάλες. Όταν έφθαναν στον προορισμό τους η καθεμία, άφηναν το πλοίο και κατέβαιναν στο μέρος που ήλπιζαν ότι θα γινόταν το σπιτικό τους. Μερικές φορές, όμως, το ανεμόπλοιο κατέβαινε πολύ νότια και οι νύφες, φοβούμενες ότι θα φθάσουν Αφρική, αγκαλιάζονταν σφικτά όλες μαζί και έπεφταν στην Κρήτη για να αποφύγουν το μοιραίο.

Στο ανεμόπλοιο, οι νύφες κοιτούσαν την κολλεξιόν νυφικών 2003-2004 και είχαν κάνει τα συνήθη πηγαδάκια. Άλλες πήγαιναν Πτολαμαΐδα, άλλες στα νησιά του Αιγαίου, άλλες Θεσσαλονίκη.. Οι πιο τολμηρές είχαν ως όνειρο την Κρήτη, κάνοντας τις άλλες να απορήσουν. Ε, αν μη τι άλλο, θα ευχαριστιούνταν το γλέντι του γάμου. Οι περισσότερες, όμως, είχαν το όνειρο της πρωτεύουσας. Η Τζένη και η Τζέσικα είχαν το δικό τους πηγαδάκι:

– Αχ, Αθήνα, δεν το πιστεύω! Είμαι κατασυγκινημένη!, είπε η Τζένη.
– Λες να βρούμε κανένα καλό παιδί να καλοπαντρευτούμε;
– Ε σίγουρα! Πές μου τώρα, ποιο νυφικό να φορέσω; Για πες, ποιο; Πρέπει να είμαι η πιο εντυπωσιακή από όλες!
– Εσένα όλα σού πάνε, αφού είσαι κούκλα εσύ, σωστή κοκέτα!
– Το ξέρω βρε συ, Τζέσικα, αλλά πώς θα είμαι σίγουρη ότι θα αρέσω στους πλουσίους; Αυτό εδώ με τα αστεράκια σού αρέσει; Χμμ, ή μήπως αυτό με τα εξαγωνάκια;
– Ε όλα σού πάνε με τέτοιο λυγερό κορμί εσένα.
– Το ξέρω, το ξέρω.. Πωπώ, τι να διαλέξω..
– Βάλε αυτό με τα αστεράκια. Εμένα δεν με νοιάζει όποιο και να βάλω, αρκεί να έχω μια καλή τύχη εκεί κάτω…
– «Εκεί κάτω»;!! Τι θα πει «εκεί κάτω»; Δεν έχεις επιλέξει σε ποια περιοχή ακριβώς θέλεις να πας;
– Καλός να’ναι κι ό,τι να’ναι…

Η Τζέσικα άφησε λίγο τη φαντασία της να πετάξει πάνω από το ανεμόπλοιο, να περάσει τα βουνά της κεντρικής Ελλάδας και την Πάρνηθα και σκέφτηκε λίγο την Αθήνα. Δεν είχε ξαναπάει βέβαια, αλλά είχε ακούσει πολλά και ανυπομονούσε να χαθεί στα καλντερίμια μιας γειτονιάς με τον αγαπημένο της. Θα’ταν ψηλός, θα’ταν κοντός; Θα’ταν πλούσιος; Με μούσι ή χωρίς; Δεν την απασχολούσε καθόλου καμία απ’ αυτές τις ερωτήσεις. Αρκεί να την αγαπούσε!

Οι δύο φίλες συναντήθηκαν λίγους μήνες μετά. Η Τζένη φαινόταν πειραγμένη κάτω από το πανάκριβο makeup της και τα προσεγμένα ρούχα… Σαν κάτι να της είχε συμβεί. Η Τζέσικα, από την άλλη, έλαμπε ολόκληρη! Έκατσαν στο Αιολίς να τα πούνε. Η Τζένη παρήγγειλε μια ζεστή σοκολάτα με μια δόση Drambuie και η Τζέσικα έναν απλό γαλλικό, σκέτο.

– Πολύ λιτή κι απέριττη σε βρίσκω χρυσή μου..
– Η απόλαυση κρύβεται εκεί που δεν το περιμένει κανείς, στις εκπλήξεις, απάντησε η Τζέσικα με νόημα.
– Εντάξει χρυσή μου, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Anyway, για πές μου τα δικά σου.
– Παντρεύτηκα!
– Παντρεύτηκες;! είπε η Τζένη σηκώνοντας το δεξί μόνο φρύδι κατά τέτοιο τρόπο ώστε να κάνει γωνία στη μέση του και ίση με 109 μοίρες ακριβώς.
– Ναι.. Γνώρισα τον άνδρα της ζωής μου.
-Πού;! Αν πρόσεξα καλά, είχες κατέβει στην Αγία Βαρβάρα από το «Stratocumulus».
– Ακριβώς! Και με περίμενε ο Μάκης… Η Τζέσικα έκλεισε τα μάτια της και στο πρόσωπό της έστραψε ένα χαμόγελο που γαργάλησε τα αυτιά της, πειράζοντας εμφανώς την τσιτωμένη Τζένη.
– Μα… Μάκης;! Αγία Βαρβάρα;!
– Ναι.. Με περίμενε στις 7μμ ακριβώς εκείνη την Πέμπτη… Το χαμόγελο της Τζέσικα έκανε όλη την αίθουσα να λάμψει. Αλλά για πες μου τα δικά σου, είπε η Τζέσικα όταν επανήλθε στην πραγματικότητα. Φαντάζομαι ότι παντρεύτηκες, ε;
-Ναι, και χώρισα.
-Χώρισες;!
– Είπα χώρισα! Το φρύδι της Τζένης, εμφανώς αγκυλωμένο, επανήλθε στη θέση του με ένα «κρακ». Θα κάνω παράπονα στο σύλλογο πίσω στην πατρίδα που μάς στέλνει εδώ.
– Μα, γιατί, τι έγινε;
Σηκώνοντας το αριστερό φρύδι αυτή τη φορά, αν και δεν το προτιμούσε, η Τζένη κράτησε την κούπα της με το μικρό δάκτυλο πάντα στον αέρα, ήπιε μια γουλιά από το ρόφημά της, πήρε μια βαθιά ανάσα και, ταραγμένη, απάντησε:
– Εκεί που κατέβηκα εγώ, στα .. βόρεια προάστια ή όπως αλλιώς τα λένε, δεν ήταν κανείς έξω να με περιμένει. Εμένα, που είχα φτιαχτεί κούκλα γι’αυτούς!
– Μα πώς είναι δυνατόν;! Εμένα -και όλες τις άλλες νύφες που κατεβήκαμε κέντρο και δυτικά, μάς υποδέχθηκαν με ανοιχτές αγκάλες!
– Μη μού λες περισσότερα, μη! Εμάς, φαίνεται, μάς θεωρούν δεδομένες εκεί…
– Δεδομένες;!
– ΝΑΙ, δεδομένες!! Ξέρουν πια ότι πηγαίνουμε κάθε χρόνο και μάς ΑΠΑΙΤΟΥΝ, δεν μάς προσμένουν..
– Μα, μα αυτό είναι ανήκουστο! Πτωχή μου Τζένη…
– Κι όμως… Μάς θέλουν για να μάς φωτογραφίσουν, να μάς παρουσιάζουν στις κοινωνικές τους εκδηλώσεις, για να δείξουν σε όλους ότι μάς έχουν και τίποτε άλλο. Δεν μάς θέλουν πραγματικά, δεν περιμένουν χαρά από εμάς, απλώς ικανοποιούν το εγώ τους. Αυτοί δεν είναι άνθρωποι χρυσή μου, αυτοί είναι αρκούδες!
– Μήπως είσαι λίγο υπερβολική βρε Τζένη;
– Όχι, όχι, καθόλου. Τα άκουγα από άλλες παλαιότερα και δεν τίς πίστευα. Θα αποστείλω γράμμα τώρα, πριν τελειώσει η χρονιά, για να γνωρίζουν οι επίδοξες νύφες τι να περιμένουν.
– Και πολύ καλά θα κάνεις! Βέβαια, κάποιες έχουν ήδη φύγει από την πατρίδα κι έρχονται χωρίς να ξέρουν..
– Τουλάχιστον οι υπόλοιπες πρέπει να προειδοποιηθούν!

Το γράμμα έφυγε και οι νέες νύφες έλαβαν γνώση του τι θα επικρατούσε στη χώρα των ονείρων τους. Το ρύζι από τα δήθεν γλέντια στα βόρεια προάστια έπεφτε μέχρι χθες, ενώ από το πρωί νύφες-αλεξιπτωτιστές καταφθάνουν σε όλο το λεκανοπέδιο. Όσες δεν προλάβουν, βέβαια, πέφτουν πολλές-πολλές μαζί και άρον-άρον στην Κρήτη.

Posted in καιρός | Leave a Comment »

Νέλλη

Posted by epidemios στο Μαΐου 6, 2006

«Νέλληηηη! Έλα εδώ!». Μπα, καμία απάντηση, όπως συνήθως… «Νέλληηηηηηηηηη! Τσακίσου επιτέλους, θα αργήσουμε!». Μπα, φωνή βοώντος… Η ώρα είχε περάσει και η Νέλλη έκανε, όπως πάντα, του κεφαλιού της. Η Ειρήνη με είχε επιφορτίσει με τη φροντίδα της από όταν έφυγε για τη Λουκέρνη για ένα μήνα. Εντάξει, δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά αυτή τη φορά που την είχα υπό την εποπτεία μου, η Νέλλη το είχε παρακάνει. «Νέλλη, ένα έχω να σού πω. Φυσάει νοτιάς, εντάξει; Και γνωρίζεις πολύ καλά τι σημαίνει αυτό για μένα! Έλα σε παρακαλώ γρήγορα!». Η Νέλλη μού έριξε μία ματιά, από αυτές τις παιχνιδιάρικες που ξέρει να ρίχνει όταν θέλει να με …ρίξει και αποφάσισε να έρθει μαζί μου. Σκέψη κλειδί: άλλη φορά, όταν φυσάει νοτιάς, θα την παίρνω απλώς μαζί μου χωρίς να ρωτάω!

«Λοιπόν, θα πάμε με το αυτοκίνητο σήμερα, τι λες;». Κλασικά ολιγομίλητη, η Νέλλη δεν αντέδρασε καθόλου στην ιδέα να μην πάμε και πάλι με τα πόδια. Μόνο να δαγκώνει γλυκά ξέρει, να αντιδράει δεν ξέρει! Μωρέ μήπως με είχε πειράξει λίγο ο νοτιάς και είχα πολλές απαιτήσεις; Μήπως η έλλειψη σοβαρής βροχής επί επταμήνου με είχε αποκάνει; Κάνε μου ό,τι θες, μόνο νοτιά μην μού δώσεις για περισσότερες από δύο μέρες. Και η Νέλλη το γνωρίζει πολύ καλά αυτό –όπως και να πέφτει πάνω μου με τα τέσσερα αιφνιδιάζοντάς με όταν ξαπλώνω στον καναπέ! Πλάκα-πλάκα, οι βόλτες με τη Νέλλη μού άρεσαν, με ξεκούραζαν. Με ηρεμεί να οδηγώ μαζί της, να κάθεται στο διπλανό κάθισμα, να την βλέπω να πανικοβάλλεται όταν παίρνω τις στροφές απότομα, να έχει τα μάτια της καρφωμένα στα μαλλιά μου που ανεμίζουν όταν έχω ανοιχτό το παράθυρο. Ένα με ενοχλούσε μόνο: ότι προτιμούσε να έχω το παράθυρο κλειστό όταν βρέχει ή χιονίζει. Και το χειρότερο; Δεν είναι μόνο η Νέλλη που έχει αυτές τις απαιτήσεις ως συνοδηγός! Σκέψη κλειδί: δεν ξαναβάζω κανέναν στο αυτοκίνητο όταν βρέχει!

Τελοσπάντων, σήμερα είχε αυτό το ζαβλακωτικό καιρό, αυτή την υγρασία, το πούσι, την αντάρα, ό,τι και να πω μέσα θα είμαι. Δεν έβρεχε, δεν χιόνιζε, ούτε καν ψιχάλιζε, έτσι για τα προσχήματα! Η Νέλλη δεν χαμπαριάζει από υγρασίες και τέτοια βέβαια, δεν περίμενα τέτοιες ευαισθησίες. Και, το clue της υπόθεσης: δεν είναι η μόνη σ’ αυτόν τον κόσμο που δεν την ενδιαφέρει η σχετική υγρασία και άλλοι δείκτες δυσφορίας, άκουσον άκουσον! Ώρες ώρες νιώθω τελείως μόνος… Άναψα τη μηχανή, έβαλα το CD να παίζει στο αυτοκίνητο και φύγαμε. “Wish it would rain now”, “Let itsnow”, “Έρχεται βροχή έρχεται μπόρα” και άλλα άσματα με θείους στίχους μας συνόδευαν στη διαδρομή. Καλά, χάθηκε να διασκευάσουν αυτά τα τραγούδια σε πιο alternative ή electronic mixes; Σκέψη κλειδί: να θυμηθώ να αρχίσω να γράφω μουσική.

Βαρετή η διαδρομή και σήμερα.. Όλες οι λακκούβες ήταν ορατές, κανένα χαντάκι δεν είχε καμουφλαριστεί στο νερό της βροχής. Πάγος στις άκρες του δρόμου μόνο ως υπόλειμμα από τους ιχθυοπώλες της πρωινής λαϊκής. Οι δρόμοι δεν γλιστρούσαν καθόλου. Έντονος ήλιος και 17C καταμεσής Μαΐου. Απορώ τι είχαν όλοι αυτοί που είδα στο δρόμο και ήταν χαμογελαστοί! Κάποια στιγμή, μού φάνηκε ότι… ότι το διασκέδαζαν! Άσε που έπρεπε να φοράω και αυτά τα γυαλιά ηλίου ήδη από το Μάιο! Σκέψη κλειδί: Μήπως να δίνονταν περισσότερες άδειες για ιχθυοπώλες στις λαϊκές;

Φθάσαμε γρήγορα στο γνωστό καφέ στην αγαπημένη μου περιοχή για κάθε καιρό, την Πεντέλη. Πριν κάτσουμε, πήρα μια εφημερίδα να διαβάσω λίγο την πρόγνωση του καιρού. Διάλεξα το τραπεζάκι που βρίσκεται τέρμα μέσα, μη βλέπω τον ήλιο. Αχ, τα καλύτερα τραπέζια αφήνουν πάντα ελεύθερα, οι ανόητοι! Διάβασα την πρόγνωση δυνατά, σα να ήθελα να ακούσει την τσαντίλα μου και η Νέλλη: «Αύριο: Σχεδόν αίθριος καιρός. Άνεμοι νότιοι μέχρι μέτριοι και θερμοκρασία το μεσημέρι στους 22C. Μεθαύριο: Σχεδόν αίθριος καιρός. Άνεμοι νότιοι ασθενείς και θερμοκρασία το μεσημέρι στους 25C». Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που καθόταν στο διπλανό τραπέζι «παράκουσε» την πρόγνωση και δεν έχασε την ευκαιρία να σχολιάσει: «Αχ, ωραία, νεαρέ μου! Να ζεσταθεί λιγάκι και το κοκκαλάκι μας»! Τώρα της λες τίποτα της θείτσας; Απάντησα με ένα ειρωνικό χαμόγελο. Η Νέλλη έδωσε σημεία ζωής και πήγε να δαγκώσει το χέρι της κυρίας που έτρεμε σε ρυθμούς funky jazz-Parkinson. «Όμορφη γάτα έχετε, αλλά είναι λίγο ζωηρή, ε;». Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το απαράδεκτο σχόλιό της περί καιρού, ξαναχαμογέλασα απλώς ειρωνικά και πήρα τη Νέλλη αγκαλιά. Σκέψη κλειδί: βρε μπας και είμαι σοβαρά;

Η ηλικιωμένη κυρία ξεκίνησε να συζητά για τον καιρό με το σύζυγό της: «Θρασύβουλε, λέω να πάμε μια βόλτα αύριο στο εξοχικό μας στο Λουτράκι. Θα είναι χάρμα»! Έπειτα έστρεψε το βλέμμα της προς εμένα –προς στιγμήν έπιασα τον εαυτό μου να θέλει να πετάξει τη Νέλλη πάνω της αλλά δεν το έκανα – και ξαναπήρε το λόγο χωρίς να με ρωτήσει: «νεαρέ μου, μήπως γράφει και τον καιρό για το Λουτράκι στην εφημερίδα»; Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα… Άρπαξα τη Νέλλη από την ουρά κι έφυγα πριν καν παραγγείλω. Σκέψη κλειδί: Μα, στο Λουτράκι σπάνια χιονίζει, είναι δυνατό να ενδιαφέρεται κάποιος για το Λουτράκι;!

Πήρα το δρόμο για το Αστεροσκοπείο της Πεντέλης. Φυσάει που φυσάει αυτός ο νοτιάς, να πάω τουλάχιστον κάπου που να τον πιάνει πολύ τον αέρα! Άφησα κινητά, τσιγάρα -και Νέλλη- στο αυτοκίνητο και βγήκα έξω, στο χείλος του γκρεμού. Ήθελα συννεφιά, ήθελα βροχή, ήθελα καταιγίδα, χιονόπτωση, θύελλα! Όλες τις ήθελα! -βρε, μήπως να έβλεπα τη Νέλλη με άλλο μάτι; Απέφυγα να το σκεφτώ περισσότερο πριν κινδυνεύσω να κακοχαρακτηριστώ (…) και κοίταξα προς την πόλη. Μέχρι εκεί που μπορούσα να δω ανθρώπους καθαρά, έβλεπα χαμογελαστά πρόσωπα, ανθρώπους να πίνουν φραπέ και να παίζουν τάβλι στη βεράντα τους, μια ζωντάνια. Σκέψη κλειδί: να σκοτώσω τη Νέλλη και να πω στην Ειρήνη ότι πνίγηκε στις πλημμύρες!

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »