επι-δήμιος

…ή επιζήμιος, ανάλογα με την ηλικία του προφέροντος

Archive for Νοέμβριος 2009

Διαχείριση προβλημάτων

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 27, 2009

Κουλουράκια. Ναι, σαν αυτά απ’ τις προάλλες. Καλέ, δεν πρέπει να τα τρώμε μαζί με καφέ πριν πάμε γυμναστήριο. Όχι πως αναστέλλουν την παραγωγή και διάχυση ενδορφινών, αλλά να, μετά δεν μπορείς να τρέξεις όσο θέλεις. Ο πυλωρός είναι σφιγκτήρας βρε παιδί μου, δεν μπορεί. Το δε κάπνισμα είχε καταστρέψει το καρδιακό στόμιο. Τι να κάνει το στομάχι; Θα προσπαθήσει, αλλά πόσο;

Καλέ; Καλέ, δεν πειράζει. Έτρεξες 10 χιλιόμετρα σε κάτι παραπάνω από μία ώρα, μαζί με τα διαλείμματα γρήγορου περπατήματος και βάδην. Στα κουλουράκια θα τα χαλάσουμε τώρα; Σε λίγο θα μάς πεις ότι δεν άξιζε τον κόπο το κουλουράκι, θου φυλακή το στόματί σου! Και αύριο κουλουράκια. Απλά, να, να τα’χεις τελειώσει όοοοοοοολα 2 ώρες πριν το γυμναστήριο :-)

Advertisements

Posted in εκλαϊκευμένη επιστήμη, ζωή | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Καθημερινά δράματα

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 24, 2009

κουλουράκια

Σήμερα έχει λαϊκή. Ο φούρνος είναι πάνω στο δρόμο που γίνεται η λαϊκή. Αυτός ο φούρνος κάνει τα καλύτερα κουλουράκια της περιοχής. Τρελαίνομαι για κουλουράκια κι είπα να ξαναπάρω στο δρόμο απ’τη δουλειά. Είχε πολλά αμάξια σταθμευμένα παντού και, έτσι, δεν μπόρεσα να παρκάρω κι εγώ. Τελικά δεν πήρα κουλουράκια. Θα πάω αργότερα, αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία μιας και ο φούρνος είναι στο δρόμο απ’τη δουλειά για το σπίτι.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Θέλω…

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 18, 2009

… να διαβάσω περισσότερη ιστορία

… να μάθω άλλες δυο-τρεις ξένες γλώσσες

… να μάθω ένα-δύο μουσικά όργανα

… να μάθω σιάτσου και ρέικι

… να μάθω καλύτερο Photoshop.

Αλλά δεν τα κάνω. Ακόμα. Ο άλλος μου εαυτός, που σπάνια εκφράζεται, θα τσατιστεί. Εκείνος δεν θέλει, εκείνος πρέπει.

Posted in ζωή, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »

virtual breakup (single-tailed)

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 12, 2009

IMG_7393Όχι, μη μιλήσεις! Δεν θέλω. Το καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εκεί το θέμα μου; Έστω, το θέμα μας. Μην κολλάς σε λεπτομέρειες, όχι. Είπα, όχι! Γάμα την προφορά μου, λέμε! Αφού με ξέρεις καλύτερα από ό,τι εγώ τον εαυτό μου, τι το συζητάμε ακόμα;

Το facebook. Ναι, το facebook, πές μου. Μην το παίζεις cool γιατί δεν είσαι. Ένα βράδυ που το φιλαράκι σου τα’χε πιει, έβγαλε διάφορα πραγματάκια στα φόρα. Δεν είναι ανάγκη να σού πω, είμαι σίγουρος ότι ξέρεις. Μην κρύβεις κάτω από αυτό το προσωπείο την έκπληξή σου, ξέρεις ότι δεν περνάει. Ξέρουμε κι οι δύο ότι σού προκαλεί έκπληξη. Δεν περίμενες να μού είχε μιλήσει; Ούτε εγώ να μού μιλήσει. Ούτε να μού έλεγε ότι ακόμα εκεί είσαι.

Τι εννοείς «τελείωσε για μένα εκείνο το βράδυ στο αμάξι»; Σε ρώτησα; Δεν βγήκαμε σήμερα για να μού ανακοινώσεις αυτό, όχι. Λάθος σού τό’χουν ειπωμένο. Δεν ήταν αυτός ο λόγος. Ναι, οκ, η «διαπίστωση των πολύ καλών διαπροσωπικών σχέσεων». Ράιτ. Κοίτα τώρα το μπλουζάκι που τα σπάει στη βιτρίνα και άσε με εμένα να λέω πως δεν τελείωσε τότε για εμένα.

Ναι ρε, τα λέμε. Ναι, χαλαρά. Εκείνο το ποτάκι ρε συ να πιούμε γρήγορα μόνο, μη χαθούμε. Ε, βέβαια. Αφού πέρασες εσύ όμορφα, λες να μην πέρασα εγώ; Εγώ;! Ναι ρε. Σουρ. Όποτε θες. Πες χαιρετίσματα και στο φίλο σου μοναχά. Γιατί σιγά μη σας ξαναδώμόνο τυχαία θα τον πετύχω ξανά έξω. Έγινε ρε. Ναι, τη φωτογραφία οπωσδήποτε. Μεγάλος εικαστικός, ράιτ; Δεν ξεχνάω κάτι. Α, ναι. Ευχαριστώ.

Posted in gay, φωτογραφία, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »

Πριν και μετά.

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 12, 2009

kristiansand 2008 esther pics 179Ζούσες για να πάει 3:30 η ώρα. Η απογευματινή ζεστούλα ήταν πια παρελθόν. Μόνο λίγες μέρες τα κίτρινα, κοκκινωπά και καφετί φύλλα έπεφταν κάθετα προς το έδαφος. Όσο κάθετα μπορούν να πέφτουν εν πάση περιπτώσει. Ουφ. Και, ναι, κάθε μέρα πήγαινε 3:30. Κι έφευγες. Πότε -σπανιότερα- νότια, πότε βορειοανατολικά. Είτε μακριά, είτε ένα τσιγάρο δρόμο. Αντίστοιχα, πάντα.
Κάποιες μέρες, έφερνες στην επιφάνεια τον καινούργιο σου -και λίγο επιβληθέντα, η αλήθεια είναι- στόχο. Μιας και οι μέρες πλησίαζαν, πήγαινες στο zonar’s. Μαζί με όλους όσοι το ξανανακάλυπταν, κι εσύ. Το ανακάλυπτες. Ήταν τέτοια η ανάγκη, που, αν δεν υπήρχε, θα το εφεύρισκες. Μαζί και τους θαμώνες. Δύο, τρεις ώρες, πάντα με μελέτη. Και κλεφτές ματιές. Το κείμενο ή τις σημειώσεις από τις παραδόσεις του Γρηγοριάδη; Δεν είχε σημασία. Ή, μάλλον, δεν θα είχε σημασία.
Έπειτα, ταξίδεψες. Επικράτησες στη θάλασσα. Κατά κράτος. Το χαρτί σε ένα πορτ μπαγκάζ ακόμα, αλλά επικράτησες. Αυτό μετράει. Διάβασες λιγουλάκι μόνο. Πριν τη δεδομένη επιτυχία, το ένα χαμόγελο μετά το άλλο. Ένα το άρπαξες και μαζί σου. Και τού έδειξες τόσο τα ταξίδια, όσο και τη θάλασσα. Έζησες ακριβώς ένα καλοκαίρι μαζί του. Μετά, σταμάτησε. Δεν πρόλαβες να τού πεις «ρε μαλάκα, χίλια συγγνώμη αλλά άλλο εννούσα. πάμε πάλι απ’την αρχή;» Είχε μπουχτίσει.
Δεν πειράζει. Ή, μάλλον, αποφάσισες ότι δεν πειράζει. Συνειδητά. Το ένα τσιγάρο δρόμος έγινε πολύς δρόμος. Χωρίς τσιγάρο. Το 3:30 έγινε 2:30. Μπορείς πια να ζεις και χωρίς τα τραγούδια που αποθέωνες όταν ανακάλυπτες. Ολίγον λυπημένος, το δίχως άλλο. Σαστισμένος, καλύτερα. Μέχρι να δεις προς τα πού οδεύεις.

Posted in gay, ζωή, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »