επι-δήμιος

…ή επιζήμιος, ανάλογα με την ηλικία του προφέροντος

Archive for the ‘ζωή’ Category

Διαχείριση προβλημάτων

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 27, 2009

Κουλουράκια. Ναι, σαν αυτά απ’ τις προάλλες. Καλέ, δεν πρέπει να τα τρώμε μαζί με καφέ πριν πάμε γυμναστήριο. Όχι πως αναστέλλουν την παραγωγή και διάχυση ενδορφινών, αλλά να, μετά δεν μπορείς να τρέξεις όσο θέλεις. Ο πυλωρός είναι σφιγκτήρας βρε παιδί μου, δεν μπορεί. Το δε κάπνισμα είχε καταστρέψει το καρδιακό στόμιο. Τι να κάνει το στομάχι; Θα προσπαθήσει, αλλά πόσο;

Καλέ; Καλέ, δεν πειράζει. Έτρεξες 10 χιλιόμετρα σε κάτι παραπάνω από μία ώρα, μαζί με τα διαλείμματα γρήγορου περπατήματος και βάδην. Στα κουλουράκια θα τα χαλάσουμε τώρα; Σε λίγο θα μάς πεις ότι δεν άξιζε τον κόπο το κουλουράκι, θου φυλακή το στόματί σου! Και αύριο κουλουράκια. Απλά, να, να τα’χεις τελειώσει όοοοοοοολα 2 ώρες πριν το γυμναστήριο :-)

Advertisements

Posted in εκλαϊκευμένη επιστήμη, ζωή | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

Θέλω…

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 18, 2009

… να διαβάσω περισσότερη ιστορία

… να μάθω άλλες δυο-τρεις ξένες γλώσσες

… να μάθω ένα-δύο μουσικά όργανα

… να μάθω σιάτσου και ρέικι

… να μάθω καλύτερο Photoshop.

Αλλά δεν τα κάνω. Ακόμα. Ο άλλος μου εαυτός, που σπάνια εκφράζεται, θα τσατιστεί. Εκείνος δεν θέλει, εκείνος πρέπει.

Posted in ζωή, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »

Πριν και μετά.

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 12, 2009

kristiansand 2008 esther pics 179Ζούσες για να πάει 3:30 η ώρα. Η απογευματινή ζεστούλα ήταν πια παρελθόν. Μόνο λίγες μέρες τα κίτρινα, κοκκινωπά και καφετί φύλλα έπεφταν κάθετα προς το έδαφος. Όσο κάθετα μπορούν να πέφτουν εν πάση περιπτώσει. Ουφ. Και, ναι, κάθε μέρα πήγαινε 3:30. Κι έφευγες. Πότε -σπανιότερα- νότια, πότε βορειοανατολικά. Είτε μακριά, είτε ένα τσιγάρο δρόμο. Αντίστοιχα, πάντα.
Κάποιες μέρες, έφερνες στην επιφάνεια τον καινούργιο σου -και λίγο επιβληθέντα, η αλήθεια είναι- στόχο. Μιας και οι μέρες πλησίαζαν, πήγαινες στο zonar’s. Μαζί με όλους όσοι το ξανανακάλυπταν, κι εσύ. Το ανακάλυπτες. Ήταν τέτοια η ανάγκη, που, αν δεν υπήρχε, θα το εφεύρισκες. Μαζί και τους θαμώνες. Δύο, τρεις ώρες, πάντα με μελέτη. Και κλεφτές ματιές. Το κείμενο ή τις σημειώσεις από τις παραδόσεις του Γρηγοριάδη; Δεν είχε σημασία. Ή, μάλλον, δεν θα είχε σημασία.
Έπειτα, ταξίδεψες. Επικράτησες στη θάλασσα. Κατά κράτος. Το χαρτί σε ένα πορτ μπαγκάζ ακόμα, αλλά επικράτησες. Αυτό μετράει. Διάβασες λιγουλάκι μόνο. Πριν τη δεδομένη επιτυχία, το ένα χαμόγελο μετά το άλλο. Ένα το άρπαξες και μαζί σου. Και τού έδειξες τόσο τα ταξίδια, όσο και τη θάλασσα. Έζησες ακριβώς ένα καλοκαίρι μαζί του. Μετά, σταμάτησε. Δεν πρόλαβες να τού πεις «ρε μαλάκα, χίλια συγγνώμη αλλά άλλο εννούσα. πάμε πάλι απ’την αρχή;» Είχε μπουχτίσει.
Δεν πειράζει. Ή, μάλλον, αποφάσισες ότι δεν πειράζει. Συνειδητά. Το ένα τσιγάρο δρόμος έγινε πολύς δρόμος. Χωρίς τσιγάρο. Το 3:30 έγινε 2:30. Μπορείς πια να ζεις και χωρίς τα τραγούδια που αποθέωνες όταν ανακάλυπτες. Ολίγον λυπημένος, το δίχως άλλο. Σαστισμένος, καλύτερα. Μέχρι να δεις προς τα πού οδεύεις.

Posted in gay, ζωή, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »

Fitna. Submission. Το Ισλάμ στον υπερθετικό βαθμό

Posted by epidemios στο Μαρτίου 29, 2008

hanssonΛένε ότι οι μετανάστες σε μία ξένη χώρα διατηρούν τα χαρακτηριστικά τους σε υπερθετικό βαθμό. Λένε ότι οι μετανάστες σε μια ξένη χώρα συσπειρώνονται γύρω από τις ιδιότητες που τούς διαχωρίζουν από τη χώρα ή το λαό υποδοχής.

Λένε, επίσης, ότι το Ισλάμ είναι η θρησκεία της υποταγής -γι’ αυτό άλλωστε και ονομάζεται «Ισλάμ». Κάποιες από τις εκφάνσεις του, εκφράσεις ίδιων αρχών μονοθεϊστικών θρησκειών αλλά και κώδικες συμπεριφοράς που απαντώνται σε πολλές διαφορετικές φιλοσοφίες, όταν ερμηνεύονται κατά γράμμα και στο πνεύμα του σήμερα, απογυμνωμένες από το αρχικό πρίσμα, κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν ως γραφικές, όπως κάθε θρησκευτική φιλοσοφία, ίσως, που ερμηνεύεται κατά γράμμα.

Submission: Ολλανδία του 2004 και ο Τέιοου βαν Χοχ (Theo van Gogh) γυρίζει ταινία μικρού μήκους σε σενάριο της Ayaan Hirsi Ali. Ο Τέιοου, πολέμιος του Ισλάμ, έχει να επιδείξει αρκετό έργο σχετικά με τη συγκεκριμένη θρησκεία, κυρίως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Η Ayaan, γεννημένη στη Σομαλία, κριτίκαρε επίσης έντονα το Ισλάμ και εκλέχθηκε βουλευτής στο Ολλανδικό κοινοβούλιο το 2003. Μια πολιτική κρίση στη χώρα το 2006 οδήγησε στην παραίτησή της από το βουλευτικό αξίωμα και, έμμεσα, στην πτώση της κυβέρνησης.
Στην ταινία, μία μουσουλμάνα με ημιδιαφανή μπούρκα και τσιτάτα από το Κοράνι στο σώμα της εισέρχεται σε θρησκευτικό χώρο και, αφού επικαλεστεί τον Αλλάχ, προβαίνει σε προσευχή αναφερόμενη με έξυπνα ειρωνικό και πάντα φαινομενικά υποβλητικό τρόπο τις απορίες της για τις κρατούσες απόψεις στη θρησκεία για τη θέση της γυναίκας. Τελειώνει με επίκληση, και πάλι, στον Αλλάχ. Την αντιφατική ταινία μπορείς να δεις εδώ (αγγλικά, με ολλανδικούς υπότιτλους). Για την ταινία μπορείς να διαβάσεις περισσότερα εδώ.

yenicamii

Fitna: Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 27 Μαρτίου 2008, μία νέα ταινία μικρού μήκους έρχεται από ανθρώπους του ίδιου πολιτικού χώρου. Σα να στέρεψε η φαρέτρα της σκηνοθεσίας, αραδιάζονται απλώς τσιτάτα και βίντεο από το Κοράνι. Η μουσική υπόκρουση μόνο σώζει κάτι. Όχι, η ταινία δεν πήγαινε για Όσκαρ, είναι άλλωστε τόσο εμφανής ο σκοπός της. Ο Geert Wilders είδε το βίντεο που ανέβηκε στο liveleak.com να αφαιρείται λιγότερο από 48 ώρες αφού το ανέβασε (εδώ το λινκ). Την ταινία μπορεί, πάντως, κανείς να δει ακόμα στο youtube. Είναι κρίμα να βγαίνουν στο διαδίκτυο δογματικά και μονόπλευρα παρουσιασμένα βίντεο. Η κυβέρνηση της Ολλανδίας μετάνιωσε το γεγονός ότι δεν απαγόρευσε τη δημοσιοποίησή του, ενώ ήδη ακούγονται φωνές εναντίον των δημιουργών της -πιο ήπιες από το αναμενόμενο, όμως.

Περισσότερα για το Fitna και τις αντιδράσεις εντός και εκτός της Ολλανδίας μπορείτε να δείτε εδώ. Η καρικατούρα στην αρχή του άρθρου είναι του Hansson και σχεδιάστηκε με αφορμή την αντίδραση κύκλων μουσουλμάνων στα σκίτσα του Μωάμεθ λίγα χρόνια πριν. Η φωτογραφία είναι του γράφοντος από το Yeni Camii (İstanbul). Επειδή κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.

Posted in όλοι μαζί, δημοσιογραφία, ζωή | Leave a Comment »

Και η νίκη, ναι, σηκώθηκε

Posted by epidemios στο Μαρτίου 15, 2008

Το παρακάτω ζεστό τραγούδι και η απεικόνισή του μέσα από τις σφιχτά εναγγαλισμένες εικόνες μάς έρχεται από τη χώρα των πάγων. Σάς παρουσιάζω τους Sigur Rós.

Viðrar Vel Til Loftárása

Άφησα τον εαυτό μου να κυλήσει προς τα εμπρός
να κολυμπήσει μέσα από το μυαλό μου, μπρος και πίσω
Η ψυχή μου ακόμα τραγουδάει
το τραγούδι που κάποτε γράψαμε

Κάποτε είχαμε ένα όνειρο
είχαμε τα πάντα

Ανεβήκαμε μέχρι το τέλος του κόσμου
ανεβήκαμε ψάχνοντας
σκαρφαλώσαμε σε ουρανοξύστες

αλλά καταστράφηκαν όλοι
η ειρήνη τώρα έχει φύγει

Μού λείπει η ισορροπία, έπεσα
αλλά άφησα τον εαυτό μου να κυλάει προς τα εμπρός

Κολυμπάω μέσα από το μυαλό μου
αλλά καταλήγω πάντα στο ίδιο σημείο

Δεν έμεινε κάτι να πω
είναι για το καλύτερο
ο θεός θα μάς δώσει μια μέρα
…αύριο

Posted in ζωή, μουσική | Leave a Comment »

Heeft u Smurfen?

Posted by epidemios στο Μαρτίου 7, 2008

– Τη Δευτέρα θα έχει storm εδώ, να δούμε τι θα προλάβουμε να δούμε.

– «Ε τότε θα δούμε Ρότερνταμ, Ντελφτ και Χάγη χωρίς ήλιο», απάντησε ο Δημήτρης, τολμώντας να υψώσει, άθελά του, φωνή στον καιρό. Η μικρή αυτή αντιπαλότητα, που μετράει περίπου 9 χρόνια και, στη συγκεκριμένη της μορφή, μόλις 5 από τα συνολικά 10, βρήκε αυτή τη φορά έκφραση μέσα από το άλλοτε απρόσωπο θέμα του καιρού.

– Δημήτρη, εδώ δεν είναι σαν την Ελλάδα. Πριν τις 9:30 το πρωί και μεταξύ 4 και 7μμ ξέχνα την οδήγηση στις εθνικές οδούς. Άσε που θα έχει και αυτή τη θύελλα, στα δυτικά δεν θα είναι και ό,τι καλύτερο… Όχι επειδή ο αδερφός σου σού είπε να πάτε στο Ντελφτ πρέπει να πάμε έτσι κι αλλιώς!

– Μα κοντά δεν είναι στο Ρότερνταμ και τη Χάγη;

Η μοναδική διέξοδος της συζήτησης θα ήταν ένας e-καυγάς και τα Ολλανδικά μου και η μελόντικά μου δεν μού το επέτρεπαν. Έτσι, αποφάσισα να αλλάξω θέμα.

– Δεν μού είπες, όμως. Τι τρώτε για πρωινό; Εγώ έτσι κι αλλιώς πέρα από καφέ δεν παίρνω κάτι (…), οπότε τι να πάρω σε λίγο που θα πάω για ψώνια;

Ο Αλβέρντος Χαΐνης (Albert Heijn, ολλανδιστί), είναι ένα πετυχημένο παράδειγμα σουπερμάρκετ που έχει συνδέσει το όνομά του με μια ολόκληρη αγορά εδώ και κάποιες γενιές στη χώρα αυτή. Μικροί και μεγάλοι αντικαθιστούν με ευκολία το όνομα της αλυσίδας με τη λέξη «σουπερμάρκετ» και, εκεί, μπορούν να βρουν προϊόντα σαφώς καλύτερης ποιότητας και μεγαλύτερη ποικιλία από άλλες αλυσίδες. Οι τιμές είναι σχετικά ακριβές, όμως, δηλαδή λίγο φθηνότερες από την Ελλάδα.

Τον τελευταίο καιρό, για κάθε €15 αγορών κερδίζει κανείς ένα πλαστικό στρουμφάκι. Τα παιδιά έχουν έναν περισσότερο λόγο να συνοδεύσουν τους γονείς τους στην αποθέωση του καταναλωτισμού που εκφράζεται προσεκτικά μέσα από το προσωπείο των «καθημερινών αναγκών». Η γαλάζια απόδοση του πρωινού του Δημήτρη και της Μαντούς ήταν τρία στρουμφάκια, τα οποία δώρησα στα παιδιά που κάθονταν στην ουρά μετά από μένα. Φορτώθηκα σαν το βόδι, backpack και δύο σακούλες στα χέρια, και βουρ -χωρίς ποδήλατο- για το σπίτι.

Στην έξοδο του σουπερμάρκετ του καλά κρυμμένου χωριού, άκουσα, σαν σε όνειρο, μια μακρινή παιδική φωνή: Heeft u Smurfen? (έχετε στρουμφάκια;) Προχώρησα λίγα μέτρα παρακάτω ώσπου συνειδητοποίησα τι είχα ακούσει. Τον 45χρονο ζητιάνο που έχει γίνει συνονόματος του «πόρτα του Albert Heijn» στο μυαλό μου, πλαισίωναν δύο μετα-ζητιάνοι προεφηβικής ηλικίας. Στο μυαλό μου ήρθαν γρήγορα ασπρόμαυρες φουτουριστικές εικόνες από μεγαλουπόλεις όπου περπατούν παιδιά-ζόμπι, με χέρια τεταμένα να μονολογούν «smurfs… smurfs… smurfs…» και με συχνότητα επανάληψης του προφορικού παραλογισμού ανάλογη της πυκνότητας περιφερόμενων ανθρώπων γύρω τους.

Nee, ik heb geen smurfen, καρδιά μου!

Δεβίλτη, 071618z

Posted in ζωή, καιρός | Leave a Comment »