επι-δήμιος

…ή επιζήμιος, ανάλογα με την ηλικία του προφέροντος

Archive for the ‘καιρός’ Category

Heeft u Smurfen?

Posted by epidemios στο Μαρτίου 7, 2008

– Τη Δευτέρα θα έχει storm εδώ, να δούμε τι θα προλάβουμε να δούμε.

– «Ε τότε θα δούμε Ρότερνταμ, Ντελφτ και Χάγη χωρίς ήλιο», απάντησε ο Δημήτρης, τολμώντας να υψώσει, άθελά του, φωνή στον καιρό. Η μικρή αυτή αντιπαλότητα, που μετράει περίπου 9 χρόνια και, στη συγκεκριμένη της μορφή, μόλις 5 από τα συνολικά 10, βρήκε αυτή τη φορά έκφραση μέσα από το άλλοτε απρόσωπο θέμα του καιρού.

– Δημήτρη, εδώ δεν είναι σαν την Ελλάδα. Πριν τις 9:30 το πρωί και μεταξύ 4 και 7μμ ξέχνα την οδήγηση στις εθνικές οδούς. Άσε που θα έχει και αυτή τη θύελλα, στα δυτικά δεν θα είναι και ό,τι καλύτερο… Όχι επειδή ο αδερφός σου σού είπε να πάτε στο Ντελφτ πρέπει να πάμε έτσι κι αλλιώς!

– Μα κοντά δεν είναι στο Ρότερνταμ και τη Χάγη;

Η μοναδική διέξοδος της συζήτησης θα ήταν ένας e-καυγάς και τα Ολλανδικά μου και η μελόντικά μου δεν μού το επέτρεπαν. Έτσι, αποφάσισα να αλλάξω θέμα.

– Δεν μού είπες, όμως. Τι τρώτε για πρωινό; Εγώ έτσι κι αλλιώς πέρα από καφέ δεν παίρνω κάτι (…), οπότε τι να πάρω σε λίγο που θα πάω για ψώνια;

Ο Αλβέρντος Χαΐνης (Albert Heijn, ολλανδιστί), είναι ένα πετυχημένο παράδειγμα σουπερμάρκετ που έχει συνδέσει το όνομά του με μια ολόκληρη αγορά εδώ και κάποιες γενιές στη χώρα αυτή. Μικροί και μεγάλοι αντικαθιστούν με ευκολία το όνομα της αλυσίδας με τη λέξη «σουπερμάρκετ» και, εκεί, μπορούν να βρουν προϊόντα σαφώς καλύτερης ποιότητας και μεγαλύτερη ποικιλία από άλλες αλυσίδες. Οι τιμές είναι σχετικά ακριβές, όμως, δηλαδή λίγο φθηνότερες από την Ελλάδα.

Τον τελευταίο καιρό, για κάθε €15 αγορών κερδίζει κανείς ένα πλαστικό στρουμφάκι. Τα παιδιά έχουν έναν περισσότερο λόγο να συνοδεύσουν τους γονείς τους στην αποθέωση του καταναλωτισμού που εκφράζεται προσεκτικά μέσα από το προσωπείο των «καθημερινών αναγκών». Η γαλάζια απόδοση του πρωινού του Δημήτρη και της Μαντούς ήταν τρία στρουμφάκια, τα οποία δώρησα στα παιδιά που κάθονταν στην ουρά μετά από μένα. Φορτώθηκα σαν το βόδι, backpack και δύο σακούλες στα χέρια, και βουρ -χωρίς ποδήλατο- για το σπίτι.

Στην έξοδο του σουπερμάρκετ του καλά κρυμμένου χωριού, άκουσα, σαν σε όνειρο, μια μακρινή παιδική φωνή: Heeft u Smurfen? (έχετε στρουμφάκια;) Προχώρησα λίγα μέτρα παρακάτω ώσπου συνειδητοποίησα τι είχα ακούσει. Τον 45χρονο ζητιάνο που έχει γίνει συνονόματος του «πόρτα του Albert Heijn» στο μυαλό μου, πλαισίωναν δύο μετα-ζητιάνοι προεφηβικής ηλικίας. Στο μυαλό μου ήρθαν γρήγορα ασπρόμαυρες φουτουριστικές εικόνες από μεγαλουπόλεις όπου περπατούν παιδιά-ζόμπι, με χέρια τεταμένα να μονολογούν «smurfs… smurfs… smurfs…» και με συχνότητα επανάληψης του προφορικού παραλογισμού ανάλογη της πυκνότητας περιφερόμενων ανθρώπων γύρω τους.

Nee, ik heb geen smurfen, καρδιά μου!

Δεβίλτη, 071618z

Advertisements

Posted in ζωή, καιρός | Leave a Comment »

Όπου Toronto, βάλτε Αθήνα :-)

Posted by epidemios στο Φεβρουαρίου 23, 2008

Posted in καιρός, κλίμα, Uncategorized | Leave a Comment »

Holidays in Greece

Posted by epidemios στο Μαΐου 7, 2006

ΣΚΗΝΗ 1η: Σκοτία, 7/2/2004, 070600z

Ο ουρανός ήταν ήδη μουντός από το περασμένο βράδυ στο Glenfinnan. Ο John και η Laura αγνάντευαν το τοπίο από ψηλά. Είχε ήδη αρχίσει να παίρνει αυτό το κιτρινιάρικο χρώμα που συνηθίζει να έχει στις αρχές της άνοιξης. Φλεβάρης δεν ήταν όμως; Ο άνεμος λυσομανούσε σαν τρελός και οι δύο φίλοι μας δεν ένιωθαν ιδιαίτερα άνετα. Σχολιάζοντας το τοπίο:

– How boring, είπε η Laura.
– Ιt seems like Sahara to me, απάντησε ο John.
– Nah, you wouldn’t have that rrrolling scottish accent then if we were in Sahara now, would you, John?

Οι δύο φίλοι κοιτάχθηκαν στα μάτια για λίγο και συνέχισαν το ταξίδι τους. Λίγο πριν φθάσουν στο Aviemore, είδαν ένα τουριστικό γραφείο. Από σχετικά μακριά μπορούσαν να διακρίνουν μια αφίσα που έλεγε «HOLIDAYS IN GREECE». Μέσα στην εικόνα, μεγαλουπόλεις θαμμένες στο λευκό. Τοπία χιονισμένα, αλάνες γεμάτες χιονανθρώπους και παιδιά που έριχναν χιονόμπαλες το ένα στο άλλο. Χιλιάδες φίλοι των John και Laura είχαν σχηματίσει ουρά έξω από το τουριστικό γραφείο. Ήταν όλοι εκεί: η Mary, ο Luke, ο Gus, ο Nick, ο Peter, η Susanne και η Penelope. Φορούσαν τις ισοθερμικές τους ρόμπες -τι χαρά στη ζωή του καθενός όταν η νονά δωρίζει αυτή τη ρόμπα στα βαφτίσια!- που κρατούσαν τη θερμοκρασία στα άνετα επίπεδα των -4C.

– It appears that we’re a bit late…, είπαν και οι δύο και αυτοκτόνησαν. Η θερμοκρασία ήταν +3C…

ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ Ι: Βούλα, 121700Β

Ο Δημήτρης έτρεχε ανήσυχος πάνω-κάτω στο σπίτι. Από μέρες πριν τού είχανε τάξει επισκέψεις.

– Μα καλά, που είναι; ρωτάει απορημένος ο Δημήτρης. Τους περιμένω τόσην ώρα!
– Ηρέμησε, παιδί μου. Θα έρθουν. Αφού το είπαν, θα έρθουν.

Ο Δημήτρης δεν άντεχε όμως, είχα πάρα πολλή αγωνία.

– Αυτό είναι! είπε. Θα στείλω μήνυμα στη λίστα!!! Έτσι θα περάσει η ώρα μου!

Ο Δημήτρης βγήκε από το internet, έσβησε τον υπολογιστή, άρπαξε το κινητό του κι έφυγε γρήγορα από το σπίτι. Πήρε την κατεύθυνση προς το φούρνο:

ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΑΠΟ ΕΔΩ. ΤΟ ΠΡΩΙ ΠΟΥ ΕΒΡΕΞΕ ΛΙΓΟ ΕΙΧΕ 11C. ΤΩΡΑ ΛΟΓΙΚΑ ΕΧΕΙ ΛΙΓΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ. ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΑΜΑΤΟΣ ΒΟΥΛΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΘΑΡΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ. Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΘΟΛΗ. ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΩ ACCESS ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟ.

Μετά το e-mail, επέστρεψε γρήγορα σπίτι και άνοιξε τον υπολογιστή. Μπήκε internet και πάλι για να τσεκάρει τα μηνύματα της λίστας. Κάποια μηνύματα ήταν πλέον θετικά. Αλλά, τι λέω! Πολύ θετικά! Κάποιοι τους είχανε ήδη δει! Λες;…

ΣΚΗΝΗ 2η: Ολλανδία, 091500Α

Ο βοριάς είχε αρχίσει ήδη να πνέει στο Gronningen. Τα σύννεφα είχαν χαμηλώσει πολύ και η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Η μουντάδα που φέρνει, όμως, ο αέρας από τη Βόρεια Θάλασσα είναι σκέτη απελπισία το χειμώνα…

– He, zie je dat daarginds? ρώτησε ο Derk
– Ja, ik zie het; een kleine vlek — is dat niet Zeewolde?, απάντησε η Ymke.
– O ja, nu je het zegt! Oh, waarom moeten we dit in de winter zien? Waarom ik?…*

Το Zeewolde είναι μια μικρή πόλη στο Flevopolder, λίγα μόλις μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι μεγάλες μέρες του καλοκαιριού φέρνουν χαρά στον τόπο τούτο, αλλά τις μέρες του χειμώνα με άσχημο καιρό, η περιοχή είναι σκέτη απελπισία. Ο Derk και η Ymke κοιτούσαν το τοπίο και μελαγχόλησαν πολύ. Όταν έφθασαν κοντά, είδαν μια φωτεινή επιγραφή που έλεγε «VACANTIE IN GRIEKENLAND». Τι στο καλό;! Εντάξει, η Ελλάδα ήταν ο πρώτος χειμερινός τουριστικός προορισμός στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή… Αλλά όχι τέτοια προβολή! Η αφίσα έξω από το γραφείο ήταν ίδια με αυτήν που υπήρχε στη Σκοτία – ο ΕΟΤ συνήθιζε τις καμπάνιες με αμιγώς λευκά από το χιόνι ελληνικά τοπία, μην ακούγοντας τα παράπονα των τουριστών που επέλεγαν την πόλη της Ρόδου για τις διακοπές του Φλεβάρη. Τις τελευταίες τους στιγμές, οι δύο αχώριστοι φίλοι πρόλαβαν να δούν έξω από
το τουριστικό γραφείο όλους τους φίλους τους! O Alfred, ο Bert, η Corry, ο Daan, ο Eduart, ήταν όλοι τους εκεί, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους.

– Ik denk dat we te laat zijn*, είπαν κι αυτοκτόνησαν. Η θερμοκρασία ήταν +4C…

ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ ΙΙ: Κυψέλη, 121800Β

«Γ$^%*$^ καφετιέρα! Θα λειτουργήσεις ή θα με παρατήσεις κι εσύ όπως η χύτρα ταχύτητος την τελευταία στιγμή;!». Η οδός Καλλιφρονά ταράζεται από τις ξαφνικές κραυγές απελπισίας του Γιώργου. Το βράδυ προβλεπόταν μακρύ και το σκοτάδι φάνταζε δυσβάσταχτο. Οι πρώτες ριπές του ανέμου είχαν ήδη ρίξει την τάση του ρεύματος δύο φορές και ήταν η τρίτη απόπειρα του Γιώργου να φτιάξει λίγο καφέ ανάμεσα στα μηνύματα που είχε προλάβει να διαβάσει. Μια από τα ίδια υπήρχαν γραμμένα… «δεν είναι δυνατόν», «υπενθυμίζουμε ότι σε μέρες υστερίας όπως η σημερινή πρέπει να ακολουθείτε τους άτυπους κανόνες της λίστας», «ουάου!», «μα γιατί ακόμα…», «μένω Πετρουπόλεως και Γ’ Σεπτεμβρίου γωνία, τι ώρα ακριβώς να βάλω το ξυπνητήρι για την περιοχή μου;» κ.ο.κ.
Ο Γιώργος, εμφανώς ταραγμένος, έβγαλε το UPS από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και το τοποθέτησε στην πρίζα του τηλεοπτικού του δέκτη. «Θα ρίξει περισσότερο!», είπε με σιγουριά και άλλαξε πλευρό για να μην βλέπει το παράθυρο.

ΣΚΗΝΗ 3η: Γερμανία, 100500Α

Ο Ulrich και η Johanna δεν είχαν κλείσει ακόμα πέντε λεπτά γνωριμίας. Παρ’όλα αυτά, είχαν ήδη γίνει αυτοκόλλητοι! Ατένιζαν το Μόναχο από ψηλά. Μια ματιά τους μόνο έφτανε για να πάρουν την απόφαση να επιδοθούν από κοινού στο αγαπημένο τους -πλην όμως τόσο εφήμερο- σπορ: τη βίαιη πτώση. Τα φωτορρυθμικά τούς συντρόφευαν στην πορεία τους.

– Siehst du die Stadt da? είπε η πάντα ρομαντική Johanna
– Ja. Sie ist wirklich schoen!, απάντησε ο Ulrich.
– Ach du Lieber Gott! Ist das Wasser da auf der Strasse?!, φώναξε η Johanna φοβισμένη, ενώ στο μεταξύ περισσότεροι φίλοι έρχονταν και «κολλούσαν» στο ζευγάρι.
– Aber das IST Wasser!,** αποκρίθηκε ο Ulrich, με φωνή ακόμα περισσότερο τρεμάμενη!

Πλησιάζοντας στο έδαφος, είδαν ένα ταξιδιωτικό γραφείο με μια αφίσα φωτισμένη από χίλιες πλευρές. Η αφίσα έγραφε «URLAUB IN GRIECHENLAND» και είχε εικόνες από λευκές παραλίες, κούτσουρα καλυμμένα με 54 εκατοστά χιόνι και δρόμους μέσα σε πόλεις και χωριά με αρκετούς πόντους πάγο. Έξω από το γραφείο υπήρχε πολύ μεγάλη ουρά. Η Johanna και ο Ulrich αναγνώρισαν ανάμεσα στο πλήθος πολλούς φίλους τους. O Stefan, η Eva, ο Georg, ο Gerhard και η Petra ήταν ανάμεσά τους, καλυμμένοι, όπως κι οι υπόλοιποι, με την ισοθερμική
τους ρόμπα.

– Wir sind viel zu spaet angekommen,** συμφώνησαν κι έπεσαν στο έδαφος, αργοπεθαίνοντας. Η θερμοκρασία ήταν +5C.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΗΝΗ: Ελλάδα, 122100Β

Τα μηνύματα, παρά τις εκκλήσεις, πλήθαιναν. Ο Γιώργος είχε πάρει τους δρόμους. Ο Χρίστος ανέφερε ότι ένιφε. Ο Πέτρος είχε πάρει διαζύγιο. Είχε ιδρυθεί σύλλογος πρώην συζύγων μελών της hellasweather. Η Κασσιανή ξαναέγραψε μήνυμα στη λίστα! Ο Μιχάλης …αφήστε το. Ο Βαγγέλης αναρωτιόταν γιατί η Καλλιθέα, η Νέα Σμύρνη και τα Πετράλωνα δεν ανέφεραν καθαρό χιόνι με Τ850 στους -11C. Ο Φώτης και ο Γιάννης Π δεν είχαν χρόνο για άλλο πόνο -στα δάκτυλά τους, λόγω πληκτρολόγησης- για περισσότερες αναλύσεις.

Όλη η παρέα είχε βγει στους δρόμους, στις πλατείες, στα χωράφια, τις παραλίες. Οι επισκέπτες χτύπησαν την πόρτα. Δεν ήταν μόνο οι γνώριμες φυσιογνωμίες από τους περασμένους μήνες, τα περασμένα χρόνια. Τους Κλέαρχο, Μαριάνθη, Αθηνά, Κωνσταντίνο, Αχιλλέα και Σούλα πλαισίωναν αρμονικά και η Mary, ο Luke, ο Gus, ο Nick, ο Peter, η Susanne, η Penelope, ο Alfred, ο Bert, η Corry, ο Daan, ο Eduart, ο Stefan, η Eva, ο Georg, ο Gerhard και η Petra. Ήταν όλοι τους εδώ! Είχαν φύγει άρον άρον από τα πάτρια εδάφη για να επιβιώσουν στο φυσικό τους περιβάλλον χωρίς την ανάγκη ειδικού εξοπλισμού.
Για να δούνε την Ελλάδα που τούς είχαν υποσχεθεί από κοντά και για να την ομορφύνουν με την παρουσία τους. Για πολλές ώρες χιόνιζαν με τα σώματά τους το έδαφος.

*Διάλογος Derk και Ymke:
– Ε, βλέπεις αυτό εκεί πέρα;
– Ναι, το βλέπω. Είναι μια μικρή πόλη! Δεν είναι το Zeewolde;
– Α ναι! Τώρα που το λες! Ήταν ανάγκη να την δούμε το χειμώνα γαμώτο; :-(

(τελευταία πνοή): νομίζω πως ήρθαμε πολύ αργά…

**Διάλογος Johanna και Ulrich:
– Βλέπεις την πόλη εκεί πέρα;
– Ναι, είναι πραγματικά όμορφη!
– Θεέ μου, νερό είναι αυτό πάνω στο δρόμο;!
– Μα, αυτό ΕΙΝΑΙ νερό!

(τελευταίες στιγμές): φθάσαμε πολύ αργά…

Posted in καιρός | Leave a Comment »

Νύφες

Posted by epidemios στο Μαΐου 6, 2006

2004. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος χιλιάδες γυναίκες άφηναν τα πάτρια εδάφη τους στη μακρινή βορειοανατολική Ευρώπη. Καλλωπίζονταν, άλλαζαν ονόματα, μάθαιναν άπταιστα ελληνικά και ξεκινούσαν το ταξίδι τους για μια καλύτερη μοίρα στην Ελλάδα. Αν και δεν υπήρχε τελικός προορισμός, φέτος όλες οι καλλονές είχαν κρυφό μυστικό ότι ήθελαν να «φτιαχτούν» στην Αθήνα, μιας και η αίγλη των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν ιδιαίτερα ελκυστική.

Η μοίρα των τραγικών γυναικών ήταν πάντα η ίδια. Έφθαναν με όποιον τρόπο μπορούσε η καθεμία στη Βουλγαρία και, από εκεί, έμπαιναν σε ανεμόπλοια και διασκορπίζονταν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας. Οι ενδόμυχες ελπίδες των γυναικών ενισχύονταν από αυτά που τούς έταζαν εν πλω. Καλοσυνάτοι άνδρες που είχαν νοικοκυρευτεί και το μόνο που ήθελαν πια ήταν να παντρευτούν. Θα τις περίμεναν, έλεγαν, με ανοικτές αγκάλες. Όταν έφθαναν στον προορισμό τους η καθεμία, άφηναν το πλοίο και κατέβαιναν στο μέρος που ήλπιζαν ότι θα γινόταν το σπιτικό τους. Μερικές φορές, όμως, το ανεμόπλοιο κατέβαινε πολύ νότια και οι νύφες, φοβούμενες ότι θα φθάσουν Αφρική, αγκαλιάζονταν σφικτά όλες μαζί και έπεφταν στην Κρήτη για να αποφύγουν το μοιραίο.

Στο ανεμόπλοιο, οι νύφες κοιτούσαν την κολλεξιόν νυφικών 2003-2004 και είχαν κάνει τα συνήθη πηγαδάκια. Άλλες πήγαιναν Πτολαμαΐδα, άλλες στα νησιά του Αιγαίου, άλλες Θεσσαλονίκη.. Οι πιο τολμηρές είχαν ως όνειρο την Κρήτη, κάνοντας τις άλλες να απορήσουν. Ε, αν μη τι άλλο, θα ευχαριστιούνταν το γλέντι του γάμου. Οι περισσότερες, όμως, είχαν το όνειρο της πρωτεύουσας. Η Τζένη και η Τζέσικα είχαν το δικό τους πηγαδάκι:

– Αχ, Αθήνα, δεν το πιστεύω! Είμαι κατασυγκινημένη!, είπε η Τζένη.
– Λες να βρούμε κανένα καλό παιδί να καλοπαντρευτούμε;
– Ε σίγουρα! Πές μου τώρα, ποιο νυφικό να φορέσω; Για πες, ποιο; Πρέπει να είμαι η πιο εντυπωσιακή από όλες!
– Εσένα όλα σού πάνε, αφού είσαι κούκλα εσύ, σωστή κοκέτα!
– Το ξέρω βρε συ, Τζέσικα, αλλά πώς θα είμαι σίγουρη ότι θα αρέσω στους πλουσίους; Αυτό εδώ με τα αστεράκια σού αρέσει; Χμμ, ή μήπως αυτό με τα εξαγωνάκια;
– Ε όλα σού πάνε με τέτοιο λυγερό κορμί εσένα.
– Το ξέρω, το ξέρω.. Πωπώ, τι να διαλέξω..
– Βάλε αυτό με τα αστεράκια. Εμένα δεν με νοιάζει όποιο και να βάλω, αρκεί να έχω μια καλή τύχη εκεί κάτω…
– «Εκεί κάτω»;!! Τι θα πει «εκεί κάτω»; Δεν έχεις επιλέξει σε ποια περιοχή ακριβώς θέλεις να πας;
– Καλός να’ναι κι ό,τι να’ναι…

Η Τζέσικα άφησε λίγο τη φαντασία της να πετάξει πάνω από το ανεμόπλοιο, να περάσει τα βουνά της κεντρικής Ελλάδας και την Πάρνηθα και σκέφτηκε λίγο την Αθήνα. Δεν είχε ξαναπάει βέβαια, αλλά είχε ακούσει πολλά και ανυπομονούσε να χαθεί στα καλντερίμια μιας γειτονιάς με τον αγαπημένο της. Θα’ταν ψηλός, θα’ταν κοντός; Θα’ταν πλούσιος; Με μούσι ή χωρίς; Δεν την απασχολούσε καθόλου καμία απ’ αυτές τις ερωτήσεις. Αρκεί να την αγαπούσε!

Οι δύο φίλες συναντήθηκαν λίγους μήνες μετά. Η Τζένη φαινόταν πειραγμένη κάτω από το πανάκριβο makeup της και τα προσεγμένα ρούχα… Σαν κάτι να της είχε συμβεί. Η Τζέσικα, από την άλλη, έλαμπε ολόκληρη! Έκατσαν στο Αιολίς να τα πούνε. Η Τζένη παρήγγειλε μια ζεστή σοκολάτα με μια δόση Drambuie και η Τζέσικα έναν απλό γαλλικό, σκέτο.

– Πολύ λιτή κι απέριττη σε βρίσκω χρυσή μου..
– Η απόλαυση κρύβεται εκεί που δεν το περιμένει κανείς, στις εκπλήξεις, απάντησε η Τζέσικα με νόημα.
– Εντάξει χρυσή μου, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Anyway, για πές μου τα δικά σου.
– Παντρεύτηκα!
– Παντρεύτηκες;! είπε η Τζένη σηκώνοντας το δεξί μόνο φρύδι κατά τέτοιο τρόπο ώστε να κάνει γωνία στη μέση του και ίση με 109 μοίρες ακριβώς.
– Ναι.. Γνώρισα τον άνδρα της ζωής μου.
-Πού;! Αν πρόσεξα καλά, είχες κατέβει στην Αγία Βαρβάρα από το «Stratocumulus».
– Ακριβώς! Και με περίμενε ο Μάκης… Η Τζέσικα έκλεισε τα μάτια της και στο πρόσωπό της έστραψε ένα χαμόγελο που γαργάλησε τα αυτιά της, πειράζοντας εμφανώς την τσιτωμένη Τζένη.
– Μα… Μάκης;! Αγία Βαρβάρα;!
– Ναι.. Με περίμενε στις 7μμ ακριβώς εκείνη την Πέμπτη… Το χαμόγελο της Τζέσικα έκανε όλη την αίθουσα να λάμψει. Αλλά για πες μου τα δικά σου, είπε η Τζέσικα όταν επανήλθε στην πραγματικότητα. Φαντάζομαι ότι παντρεύτηκες, ε;
-Ναι, και χώρισα.
-Χώρισες;!
– Είπα χώρισα! Το φρύδι της Τζένης, εμφανώς αγκυλωμένο, επανήλθε στη θέση του με ένα «κρακ». Θα κάνω παράπονα στο σύλλογο πίσω στην πατρίδα που μάς στέλνει εδώ.
– Μα, γιατί, τι έγινε;
Σηκώνοντας το αριστερό φρύδι αυτή τη φορά, αν και δεν το προτιμούσε, η Τζένη κράτησε την κούπα της με το μικρό δάκτυλο πάντα στον αέρα, ήπιε μια γουλιά από το ρόφημά της, πήρε μια βαθιά ανάσα και, ταραγμένη, απάντησε:
– Εκεί που κατέβηκα εγώ, στα .. βόρεια προάστια ή όπως αλλιώς τα λένε, δεν ήταν κανείς έξω να με περιμένει. Εμένα, που είχα φτιαχτεί κούκλα γι’αυτούς!
– Μα πώς είναι δυνατόν;! Εμένα -και όλες τις άλλες νύφες που κατεβήκαμε κέντρο και δυτικά, μάς υποδέχθηκαν με ανοιχτές αγκάλες!
– Μη μού λες περισσότερα, μη! Εμάς, φαίνεται, μάς θεωρούν δεδομένες εκεί…
– Δεδομένες;!
– ΝΑΙ, δεδομένες!! Ξέρουν πια ότι πηγαίνουμε κάθε χρόνο και μάς ΑΠΑΙΤΟΥΝ, δεν μάς προσμένουν..
– Μα, μα αυτό είναι ανήκουστο! Πτωχή μου Τζένη…
– Κι όμως… Μάς θέλουν για να μάς φωτογραφίσουν, να μάς παρουσιάζουν στις κοινωνικές τους εκδηλώσεις, για να δείξουν σε όλους ότι μάς έχουν και τίποτε άλλο. Δεν μάς θέλουν πραγματικά, δεν περιμένουν χαρά από εμάς, απλώς ικανοποιούν το εγώ τους. Αυτοί δεν είναι άνθρωποι χρυσή μου, αυτοί είναι αρκούδες!
– Μήπως είσαι λίγο υπερβολική βρε Τζένη;
– Όχι, όχι, καθόλου. Τα άκουγα από άλλες παλαιότερα και δεν τίς πίστευα. Θα αποστείλω γράμμα τώρα, πριν τελειώσει η χρονιά, για να γνωρίζουν οι επίδοξες νύφες τι να περιμένουν.
– Και πολύ καλά θα κάνεις! Βέβαια, κάποιες έχουν ήδη φύγει από την πατρίδα κι έρχονται χωρίς να ξέρουν..
– Τουλάχιστον οι υπόλοιπες πρέπει να προειδοποιηθούν!

Το γράμμα έφυγε και οι νέες νύφες έλαβαν γνώση του τι θα επικρατούσε στη χώρα των ονείρων τους. Το ρύζι από τα δήθεν γλέντια στα βόρεια προάστια έπεφτε μέχρι χθες, ενώ από το πρωί νύφες-αλεξιπτωτιστές καταφθάνουν σε όλο το λεκανοπέδιο. Όσες δεν προλάβουν, βέβαια, πέφτουν πολλές-πολλές μαζί και άρον-άρον στην Κρήτη.

Posted in καιρός | Leave a Comment »