επι-δήμιος

…ή επιζήμιος, ανάλογα με την ηλικία του προφέροντος

Archive for the ‘νλ’ Category

ιν ‘ετ νέντερλαντς

Και στα εξωτερικά η χάρη μας

Posted by epidemios στο Μαρτίου 19, 2008

Για τους γάμους ομοφυλοφίλων λέω για! Ο ολλανδικός πολυγλωσσικός ιστότοπος gay.eu αναφέρεται στις εξελίξεις στην Ελλάδα. «Την ερχόμενη εβδομάδα θα λάβει χώρα ο πρώτος γάμος ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα σε ένα προάστιο της Αθήνας, την Καισαριανή. Ένα ζευγάρι λεσβιών θα είναι το πρώτο που θα υποσχεθεί αιώνια αγάπη», έγραφε στις 14 Μαρτίου η εν λόγω ιστοσελίδα. Τα σχόλια των αναγνωστών, όπως αναμενόταν, ενθαρρυντικά.

Σχόλια αναγράφονται και για την Εκκλησία της Ελλάδος σε σχέση με την πρόταση της Ελληνικής Κυβέρνησης για τα «registered partnerships»: «η εκκλησία είναι κατά της αναγνώρισης δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και των ανύπαντρων (σσ: με θρησκευτικό γάμο) ζευγαριών. Αλλά ως τώρα ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν έχει φέρει καμία αντίρρηση κατά των partnerships».

Advertisements

Posted in όλοι μαζί, νλ | Leave a Comment »

Μετά το γάμ(μ)α

Posted by epidemios στο Μαρτίου 18, 2008

Σε συνέχεια των νέων κανονισμών στα πάρκα των ολλανδικών μεγαλουπόλεων, ο επι-δήμιός σου θέλει να σού παρουσιάσει το επόμενο -ελληνικό- γράμμα, που πολύ το πάμε. Dames en heren, το Δέλτα!

castricum Μεγάλο μέρος της Ολλανδίας δεν είναι τίποτα παρά το δέλτα των ποταμών Μάας, Ρήνου και Βάαλ. Τα φυσικά αναχώματα σε στυλ αμμόλοφων κατά μήκος των ακτών είναι η μοναδική φυσική προστασία της ενδοχώρας, που βρίσκεται κατά το ήμισυ, περίπου, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας (η φωτογραφία είναι από το Castricum aan zee της Βόρειας Ολλανδίας).

Η προστασία αυτή, όμως, δεν είναι αρκετή για τους φίλους μας, τους Ντάτσιζ. Μία μεγάλη πλημμύρα το 1953 πλημμύρισε τεράστιες εκτάσεις γύρω από το Zeeland και τη Νότια Ολλανδία. Κάποια χρόνια αργότερα, άρχισε το μεγαλόπνοο σχέδιο των Έργων του Δέλτα (φωτογραφία από το Neeltje Jans πιο κάτω). Πρόκειται, στην ουσία, για το μεγαλύτερο αντιπλημμυρικό έργο στον κόσμο που είχε ως σκοπό να κλείσει τις πολυάριθμες εξόδους του Δέλτα στη Βόρεια Θάλασσα. Το Όουστερσχέλντεκερινγκ (Oosterscheldekering), το κλείσιμο, δηλαδή, του Όουστερσχελντ, είναι η μεγαλύτερη κινητή κατασκευή του κόσμου και καταλήγει στο πανέμορφο (και μουσείο) Neeltje Jans.

deltaverkes
Το Δεκέμβριο του 2007, το συγκεκριμένο φράγμα έπρεπε να κλείσει για πρώτη φορά από το 1986, οπότε και κατασκευάστηκε, μιας και οι θυελλώδεις βορειοδυτικοί άνεμοι συνδυάστηκαν με πλημμυρίδα.
Χάρη στα Έργα του Δέλτα, οι Ολλανδοί μπορούν να απολαμβάνουν ελεύθερα το σεξ στα πάρκα. Προς Θεού, όμως, πάντα με το σκυλί δεμένο!

Posted in φωτογραφία, νλ | 1 Comment »

De kunstjes

Posted by epidemios στο Δεκέμβριος 27, 2007

De kunstjes die ik voor jou leerde,
kunstjes zodat ik niet zou lijden
duwden me en ik deed het
zoals een winnaar tussen wat verloren was,

levend in het kaart te blijven staan,
het breken van tevoren aan te zetten
en in de as alles
wat verwijderd is te lezen.

Ik moest vasthouden, doorstaan en stappen
– en mijn hart weet het alleen
Ik moest vasthouden, doorstaan en uiteindelijk
ver van je eigen ster leven.

Na zo’n gevecht,
na zo veel tijd met bloed
smolt jouw zoete leugen
en bleef mijn enthousiasme alleen.

Nu, na zo veel gedoe
en zo veel boze geheimen
heb ik mijn eigen plaats gevonden
in de kunstjes die ik voor jou leerde.

Posted in νλ | Leave a Comment »

Mijn eigen IB-stukje

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 22, 2007

EPIET staat voor European Programme for Intervention Epidemiology Training en is een internationaal opleidingsprogramma voor gezondheidswetenschappers met interesse in de volksgezondheid (www.epiet.org). Het programma bestaat uit verschillende onderdelen waaronder uitbraakonderzoek, communicatie, surveillance, lesgeven en uitvoeren van epidemiologisch onderzoek. EPIET wordt betaald door de Europese Commissie en de lidstaten. In Nederland werkt het RIVM mee aan het EPIET-programma.

Twee jaar geleden hoorde ik voor het eerst van het EPIET-programma: een van de programmaonderdelen (“modules”) werd gehouden in mijn woonplaats, Athene. Vervolgens bezocht ik 2 EPIET-congressen op Menorca. Hier ontmoette ik veel aardige mensen en werd voldoende overtuigd om te solliciteren. Begin februari 2006 besloot ik dan ook ‘te gaan’ voor een EPIET-plaats. Mijn vrienden en collega’s in Athene waren op dat moment enthousiaster dan ik. Want het zou toch niet lukken, dacht ik, en dus hoefde ik me geen zorgen te maken over een nieuw huis en een verhuizing. Toch werd ik aangenomen en geplaatst bij het RIVM in Nederland.

Het RIVM is een ideaal instituut om te werken vanwege de expertise en de participatie in surveillancenetwerken in zowel binnen- als buitenland. Tot nu toe heb ik aan veel verschillende projecten gewerkt. Zo heb ik naar de invloed van het weer op de incidentie van legionellose gekeken, maar ook gewerkt aan de Q-koortsuitbraak in Noord-Brabant, een mazelenuitbraak in Servië, een nieuw surveillancesysteem in Bulgarije en aan de Grote Griepmeting. Verder geef ik les in Nederland, Bulgarije en zelfs in Griekenland.

In februari 2007 kregen wij, als EPIET-fellows, een uitnodiging om als lid van een WHO-team naar Servië te gaan om te helpen bij een mazelenuitbraak onder de Romabevolking. Het ging om een zogenaamde hard-to-reach-groep in Vojvodina, een autonoom gebied in het noorden van het land. Een hele interessante ervaring, vooral ook door de politieke omstandigheden waarbij we rekening moesten houden met alle betrokken partijen: locale en landelijke overheden, maar ook de WHO.

Na EPIET kun je eigenlijk overal in de volksgezondheid werken. EPIET-alumni zijn werkzaam bij nationale en internationale organisaties waaronder de WHO, het European Centre of Disease Control en Artsen zonder Grenzen. De eerste stap, om uit je eigen land te verhuizen, heb ik al achter de rug. Of ik in het buitenland wil blijven of terug zal gaan naar huis weet ik nog niet. Het is een kwestie van uithoudingsvermogen en persoonlijke ambities.

Voor wat betreft mijn dagelijkse leven: een van de dingen die mij verrast hebben zijn de files. Ik ben gewend aan files in steden, maar dat is in Nederland helemaal niet het geval. “Ik woon in Nijmegen en werk in Bilthoven”. Deze 2 plaatsen liggen 84 km van elkaar maar het is heel gewoon om in de ene stad te wonen en in het andere dorp te werken. Ik zag de schrik in de ogen van sommige collega’s toen ik zei dat ik bewust gekozen had om in De Bilt te wonen – ik werk namelijk in Bilthoven. “Dat kan toch niet”, “Ik heb altijd gedacht dat er iets mis is met die jongen”, “Bevalt het nog steeds in De Bilt?” en “Je zult wel geen sociaal leven hebben”. Maar nee hoor, 2 tot 3 uur per dag verliezen aan het openbaar vervoer om naar mijn werk te gaan zou ik niet wéér willen, die ervaring heb ik in Athene opgedaan en dat was genoeg. Het stadscentrum van Utrecht is maar 15 minuutjes fietsen, en dat is zelfs een ietsje minder dan vanuit Zuilen naar het centrum.

Meer informatie over solliciteren voor EPIET/cohort 14 op www.epiet.org en www.ecdc.europa.eu/recruitment.html.

Posted in νλ | Leave a Comment »

Volgende klant!

Posted by epidemios στο Μαρτίου 10, 2007

-Goede middaaaaag!
-Goede middag.

Beep… Beep… De toetsen van de kassier deden alle deze geluiden die betekenen dat mijn leven iets meer Nederlands zal worden. Beep… Stroopwaffels. Beep… Sinterklaas chocoladen, een lekker stuk vlees voor de hutspot; het ene na het andere product gaan van het eigendom van de supermarkt naar het mijne. Daarna volgt de vla. Beep… Het geluid is altijd hetzelfde. En ze wisselen eigenaar per elke beep.

Natuurlijk heb ik, zoals alle Nederlanders, een spaarkaart zodat ik veel producten veel goedkoper kan kopen. Tot nu gaat het all prima. Een «goede middag» aan het begin en een brede glimlach tijdens de schijnbaar korte procedure van het «eingenaar-wisselen». Ik zou blij naar huis gaan om mijn Nederlandse maaltijd te bereiden. Zo eenvoudig?! Nee hoor!

Nadat alle producten aan mijn kant waren gezet, kwam de onverwachte vraag. De glimp van de kassier viel op mij. De meest verwachte vraag zou natuurlijk «wilt u pinnen?» zijn. Tja, dat zou makkelijk zijn. Ik kende al de vraag én had een geldig pasje! Het antwoord was ook makkelijk: «ja, graag». De g’s waren geen problem, er zijn veel g’s ook in het Grieks. Maar nee… Ik zou een heel verschillende vraag krijgen:

-Spaart u Air Miles?

Mijn glimlach vries. Mijn pasje stond daar in mijn evenzo bevrorene hand. Mijn wenkbrauw fronste zich spontaan tot een hoek van 108°. Dan kwam de duidelijke vraag. Hij moest toch komen.

– Sorry?

Het Nederlands is een taal waarin de harde geluiden door regelmatige -er’s met een Amerikaanse uitspraak worden gevolgt. Fout! Het woord «sorry» spreekt men met een Franse of een rollende «r»! Het Amerikaanse «r» heeft hier geen plaats! Wat zou nu volgen? Ik was duidelijk een buitenlander. Het is natuurlijk oké, maar ik wilde de hele conversatie in het Nederlands houden. Ja, dat zou me trots maken! Het antwoord van de kassier kwam daar tegen:

«Oh, nothing»…

Posted in νλ | Leave a Comment »