επι-δήμιος

…ή επιζήμιος, ανάλογα με την ηλικία του προφέροντος

Archive for the ‘ο ρομαντισμός μάς έφαγε’ Category

Θέλω…

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 18, 2009

… να διαβάσω περισσότερη ιστορία

… να μάθω άλλες δυο-τρεις ξένες γλώσσες

… να μάθω ένα-δύο μουσικά όργανα

… να μάθω σιάτσου και ρέικι

… να μάθω καλύτερο Photoshop.

Αλλά δεν τα κάνω. Ακόμα. Ο άλλος μου εαυτός, που σπάνια εκφράζεται, θα τσατιστεί. Εκείνος δεν θέλει, εκείνος πρέπει.

Posted in ζωή, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »

virtual breakup (single-tailed)

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 12, 2009

IMG_7393Όχι, μη μιλήσεις! Δεν θέλω. Το καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εκεί το θέμα μου; Έστω, το θέμα μας. Μην κολλάς σε λεπτομέρειες, όχι. Είπα, όχι! Γάμα την προφορά μου, λέμε! Αφού με ξέρεις καλύτερα από ό,τι εγώ τον εαυτό μου, τι το συζητάμε ακόμα;

Το facebook. Ναι, το facebook, πές μου. Μην το παίζεις cool γιατί δεν είσαι. Ένα βράδυ που το φιλαράκι σου τα’χε πιει, έβγαλε διάφορα πραγματάκια στα φόρα. Δεν είναι ανάγκη να σού πω, είμαι σίγουρος ότι ξέρεις. Μην κρύβεις κάτω από αυτό το προσωπείο την έκπληξή σου, ξέρεις ότι δεν περνάει. Ξέρουμε κι οι δύο ότι σού προκαλεί έκπληξη. Δεν περίμενες να μού είχε μιλήσει; Ούτε εγώ να μού μιλήσει. Ούτε να μού έλεγε ότι ακόμα εκεί είσαι.

Τι εννοείς «τελείωσε για μένα εκείνο το βράδυ στο αμάξι»; Σε ρώτησα; Δεν βγήκαμε σήμερα για να μού ανακοινώσεις αυτό, όχι. Λάθος σού τό’χουν ειπωμένο. Δεν ήταν αυτός ο λόγος. Ναι, οκ, η «διαπίστωση των πολύ καλών διαπροσωπικών σχέσεων». Ράιτ. Κοίτα τώρα το μπλουζάκι που τα σπάει στη βιτρίνα και άσε με εμένα να λέω πως δεν τελείωσε τότε για εμένα.

Ναι ρε, τα λέμε. Ναι, χαλαρά. Εκείνο το ποτάκι ρε συ να πιούμε γρήγορα μόνο, μη χαθούμε. Ε, βέβαια. Αφού πέρασες εσύ όμορφα, λες να μην πέρασα εγώ; Εγώ;! Ναι ρε. Σουρ. Όποτε θες. Πες χαιρετίσματα και στο φίλο σου μοναχά. Γιατί σιγά μη σας ξαναδώμόνο τυχαία θα τον πετύχω ξανά έξω. Έγινε ρε. Ναι, τη φωτογραφία οπωσδήποτε. Μεγάλος εικαστικός, ράιτ; Δεν ξεχνάω κάτι. Α, ναι. Ευχαριστώ.

Posted in gay, φωτογραφία, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »

Πριν και μετά.

Posted by epidemios στο Νοέμβριος 12, 2009

kristiansand 2008 esther pics 179Ζούσες για να πάει 3:30 η ώρα. Η απογευματινή ζεστούλα ήταν πια παρελθόν. Μόνο λίγες μέρες τα κίτρινα, κοκκινωπά και καφετί φύλλα έπεφταν κάθετα προς το έδαφος. Όσο κάθετα μπορούν να πέφτουν εν πάση περιπτώσει. Ουφ. Και, ναι, κάθε μέρα πήγαινε 3:30. Κι έφευγες. Πότε -σπανιότερα- νότια, πότε βορειοανατολικά. Είτε μακριά, είτε ένα τσιγάρο δρόμο. Αντίστοιχα, πάντα.
Κάποιες μέρες, έφερνες στην επιφάνεια τον καινούργιο σου -και λίγο επιβληθέντα, η αλήθεια είναι- στόχο. Μιας και οι μέρες πλησίαζαν, πήγαινες στο zonar’s. Μαζί με όλους όσοι το ξανανακάλυπταν, κι εσύ. Το ανακάλυπτες. Ήταν τέτοια η ανάγκη, που, αν δεν υπήρχε, θα το εφεύρισκες. Μαζί και τους θαμώνες. Δύο, τρεις ώρες, πάντα με μελέτη. Και κλεφτές ματιές. Το κείμενο ή τις σημειώσεις από τις παραδόσεις του Γρηγοριάδη; Δεν είχε σημασία. Ή, μάλλον, δεν θα είχε σημασία.
Έπειτα, ταξίδεψες. Επικράτησες στη θάλασσα. Κατά κράτος. Το χαρτί σε ένα πορτ μπαγκάζ ακόμα, αλλά επικράτησες. Αυτό μετράει. Διάβασες λιγουλάκι μόνο. Πριν τη δεδομένη επιτυχία, το ένα χαμόγελο μετά το άλλο. Ένα το άρπαξες και μαζί σου. Και τού έδειξες τόσο τα ταξίδια, όσο και τη θάλασσα. Έζησες ακριβώς ένα καλοκαίρι μαζί του. Μετά, σταμάτησε. Δεν πρόλαβες να τού πεις «ρε μαλάκα, χίλια συγγνώμη αλλά άλλο εννούσα. πάμε πάλι απ’την αρχή;» Είχε μπουχτίσει.
Δεν πειράζει. Ή, μάλλον, αποφάσισες ότι δεν πειράζει. Συνειδητά. Το ένα τσιγάρο δρόμος έγινε πολύς δρόμος. Χωρίς τσιγάρο. Το 3:30 έγινε 2:30. Μπορείς πια να ζεις και χωρίς τα τραγούδια που αποθέωνες όταν ανακάλυπτες. Ολίγον λυπημένος, το δίχως άλλο. Σαστισμένος, καλύτερα. Μέχρι να δεις προς τα πού οδεύεις.

Posted in gay, ζωή, ο ρομαντισμός μάς έφαγε | Leave a Comment »

Βόλτα στο μέλλον

Posted by epidemios στο Μαρτίου 30, 2008

Σε δεκατρία λεπτά η ώρα αλλάζει.

Με ρωτάει γιατί δεν γράφω σε άλλη γλώσσα. Η ποιότητα της σύνδεσης δεν είναι καλή. Η προφορά του στα ελληνικά είναι, όπως κάθε ισπανόφωνου.

Σε εννέα λεπτά η ώρα αλλάζει.

«Δε φεύγω αν δε φύγουμε μαζί». Οι στίχοι μοιάζουν απογυμνωμένοι από το νόημά τους τραγουδημένοι έτσι. Ίσως αν άκουγα την κιθάρα να άλλαζα γνώμη. Περίμενα κάτι περισσότερο απογυμνωμένο συναισθηματικά, όχι ένα τραγούδι.

Σε τέσσερα λεπτά η ώρα αλλάζει. Καπνίζω πολύ.

«Κάποτε είχε γράψει κάποιος κάτι για μένα». «Καταλήξαμε να στεκόμαστε και να φιλιόμαστε στην Αγορά των Λουλουδιών». Πρέπει να γράψω;

Σε δύο λεπτά η ώρα αλλάζει. Στο iTunes παίζει «η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει».

Θα σε ξαναβρώ μπρος μου; Θα ραγίσει το φως του ήλιου; Θα αλλάξει κάτι;

Σε ένα λεπτό η ώρα αλλάζει.

Θεέ μου, τι πάω να κάνω μόνος μου εκεί πέρα; οκ, έχω σχεδόν τέσσερις εβδομάδες να το σκεφθώ, αλλά μήπως να το ξανασκεφθώ; Μήπως μού αρέσει απλώς η διαδικασία, το ταξίδι, και για την Ιθάκη δεν τρελαίνομαι κι όλας; Μήπως δεν την βλέπω καν σαν Ιθάκη; Δεν ξέρω, κάτι πρέπει να αλλάξει.

Απόψε δεν υπήρξε 2πμ. Η Ώρα άλλαξε.

Posted in ο ρομαντισμός μάς έφαγε | 2 Σχόλια »

Πώς λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε» (, αλήθεια;)

Posted by epidemios στο Φεβρουαρίου 28, 2008

Είπα να δώσω την ευκαιρία και στη Μεσόγειο να με αλώσει. Γιατί στην αγάπη ρίχνομαι με τα μούτρα σαν μαλάκας ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος από παντού.
Χριστούγεννα και οι προσταγές των καιρών στρέφουν την αναζήτηση -τόσο πειστικά που θαρρείς πως ο ίδιος το’ χεις επιλέξει- σε φεγγερά μονοπάτια. Η παράξενη αίσθηση της Αθήνας έκανε το Δεκέμβριο να μοιάζει, σχεδόν με Απρίλη άλλων χωρών· ίσως γι’ αυτό να υπήρχε και αυτή η πλήρως ετεροχρονισμένη στα σε αυστηρά πλαίσια, πλέον, βαλμένη, νοοτροπία μου. Κοιτούσα το ξένο κείμενο και, την ίδια στιγμή, το δικό μου κείμενο, βορά άλλοτε σε εφήμερα λάγνα μάτια, τύγχανε ανάγνωσης από ένα ζευγάρι μάτια λίγο πιο βορειοδυτικά μου.
Ακολούθησε, την επόμενη μέρα, συζήτηση σχετικά με την επικοινωνία. Είναι, αλήθεια, ευκολότερο, να βρει κανείς την απόλυτη επικοινωνία με κάποιον που έχει την ίδια μητρική γλώσσα με εσένα ή όχι; Εγώ πίστεψα πως όχι.
Η άφιξη ως δεύτερος είναι πολύ σκληρή. Τα 300 μίλια απόσταση με μία θάλασσα και μία Συνθήκη ανάμεσα μπορεί να φαντάζουν περισσότερα αλλά δεν με φόβισαν. «Έρχεσαι πρώτος σε επικοινωνία αλλά δεύτερος σε χρόνο» ήταν τα πιο απλάσκληρά λόγια που είχα ακούσει ως τότε. «Μα… μα, θα έρχομαι. Θα έρχομαι κάθε Σαββατοκύριακο!», σκεφτόμουν. Η σκέψη μούδιαζε καθώς το λεκτικό μήνυμα περνούσε τους επιτηδευμένα οχυρωμένους ηθμούς μου. Την επόμενη μέρα, μετά το πρώτο και τελευταίο φιλί, η βόλτα μέσα από σκιερά και άφεγγα περάσματα μού θύμιζε πως μάλλον μαδούσα πολύ περισσότερο γιασεμί επάνω στα αχανή σεντόνια όταν έλεγα, για πρώτη φορά, «δηλαδή τώρα τι να σού πω; ότι έχω πάθει την πλάκα μου μαζί σου;»

Posted in ο ρομαντισμός μάς έφαγε | 1 Comment »